ပဋိညာဉ်အက်ဥပဒေ၊ထိမ်းမြားရန်ကတိပျက်ကွက်မှုအတွက်လျော်ကြေးရလိုမှု၊ပဋိညာဉ်ဖောက်ဖျက်မှုအတွက်လျော်ကြေးရလိုမှု၊မြန်မာဗုဒ္ဓဘာသာမိဘသည်သားသမီးကိုပေးပါရန်ကတိပျက်ကွက်သည့်အတွက်လျော်ကြေးပေးရန်တာဝန်ရှိပါသလော ? [ Part One ]

 ဆရာကြီးဦးမြသင်ကြားပို့ချချက်များ

ပဋိညာဉ်အက်ဥပဒေ၊ထိမ်းမြားရန်ကတိပျက်ကွက်မှုအတွက်လျော်ကြေးရလိုမှု၊ပဋိညာဉ်ဖောက်ဖျက်မှုအတွက်လျော်ကြေးရလိုမှု၊မြန်မာဗုဒ္ဓဘာသာမိဘသည်သားသမီးကိုပေးပါရန်ကတိပျက်ကွက်သည့်အတွက်လျော်ကြေးပေးရန်တာဝန်ရှိပါသလော? [ Part One ]

—————————————

ပဋိညာဉ်အက်ဥပဒေသည်မြန်မာဥပဒေပညာရှင်တို့နှင့်စိမ်းသည်။

နားလည်သဘောပေါက်အောင်နားမလည်မချင်းအထပ်ထပ်လေ့လာရန်လိုသည်။

နားလည်သည်ဟုမိမိကိုယ်ကိုမလှည့်စားဖို့အရေးကြီးသည်။

ဝထ္ထုဖတ်သလိုဖတ်၍ရသည်မဟုတ်။

ပဋိညာဉ်အက်ဥပဒေပုဒ်မ၂(ဃ)ပါပြဌာန်းချက်များသည်နားလည်ရန်လွယ်သည်မဟုတ်။

စီရင်ထုံးများပါဖြစ်ရပ်နှင့်စပ်ဟပ်ဖတ်ပါမှနားလည်နိုင်ပါသည်။

——————————

အပေးအယူ[ consideration ]

ပဋိညာဉ်အက်ဥပဒေပုဒ်မ၂(ဃ)ပါအပေးအယူ[ consideration ]၏ဆိုလိုရင်းကိုနားလည်အောင်အခေါက်ခေါက်အခါခါဖတ်ရန်အထူးအရေးကြီးသည်။

ပဋိညာဉ်မြောက်မမြောက်ကိစ္စတွင်ထိုပြဌာန်းချက်များသည်သော့ချက်ဖြစ်သည်။

နားလည်လွယ်သောအရေးအသားမဟုတ်ပါ။

ပဋိညာဉ်မြောက်သည့်ကိစ္စ၌ကတိပြုသူ[ promisor ]သည်ကတိရသူ[ promisee ]ထံမှတခုခုကိုမျှော်ကိုး၍ကတိပေးခြင်းမျိုးဖြစ်ကြောင်း[ at the desire of the promisor ][ ကတိပြုသူ၏ဆန္ဒအရ ]ဟူသောစကားရပ်ကဖော်ညွှန်း[ suggest ]သည်။

ကတိရသူဘက်မှအတုံ့အပြန်ရှိရန်လိုကြောင်းမြင်သာသည်။

—————————————-

XI LOWER BURMA RULINGS 99 ( 108 )

FULL BENCH.

Before Mr. Justice Robinson, Chief Judge, Mr. Justice Maung Kin, and Mr. Justice Heald.

MAUNG GALE v. MA HLA YIN.*

 Reference made by Duckworth, J., under section 11 of the Lower Burma Courts Act, 1900.

Civil Reference No. 1 of 1921.

February 9th 1921.

အမှုတွင်၊ထိမ်းမြားလက်ထပ်ရန်ကတိပျက်ကွက်မှုများ၌ကတိပြုသူတဦးဦးသည်အရွယ်မရောက်သေးသူဖြစ်နေလျှင်အမှုကိုမြန်မာ့ထုံးတမ်းစဉ်လာဥပဒေအရဆုံးဖြတ်ရမည်လော။သို့မဟုတ်ပဋိညာဉ်အက်ဥပဒေအရဆုံးဖြတ်ရမည်လောဟူသောပြဿနာသည်အောက်မြန်မာနိုင်ငံတရားရုံးချုပ်၏ရှေ့မှောက်သို့ရောက်ခဲ့သဖြင့်၊စုံညီခုံရုံးဖွဲ့၍ထိုပြဿနာကိုပညာရှိတရားသူကြီးကအလေးအနက်စဉ်းစားသုံးသပ်ခါ၊မြန်မာ့ထုံးတမ်းစဉ်လာဥပဒေအရသာလျှင်အမှုကိုဆုံးဖြတ်ရမည်ဟုစီရင်ထုံးဖွဲ့ခဲ့သည်။

ထိမ်းမြားလက်ထပ်ခြင်းသည်သာမန်ပဋိညာဉ်မျိုးမဟုတ်၊သာမန်ပဋိညာဉ်မျိုးထက်ပိုသည်။

ထူးခြားသည်ဟူ၍စီရင်ထုံးတွင်မှတ်ချက်ချမှတ်၍ပဋိညာဉ်အက်ဥပဒေအရ၊၁၈ နှစ်အရွယ်ရောက်မှသာယောကျ်ားကလေးတဦးသည်တရားဝင်သောကတိကိုပြုနိုင်သည်မှန်သော်လည်း၊မြန်မာ့ထုံးတမ်းစဉ်လာဥပဒေအရထိမ်းမြားလက်ထပ်နိုင်သည့်အရွယ်ရောက်မရောက်ကိုထောက်ရှု၍သာအမှုကိုဆုံးဖြတ်ရမည်ဟုစုံညီခုံရုံးကထုံးဖွဲ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။

စုံညီခုံရုံးတွင်ပါဝင်ခဲ့သည့်ပညာရှိတရားသူကြီးဦးခင်က၊ထိမ်းမြားလက်ထပ်ရန်ကတိပျက်မှုသည်မြန်မာနိုင်ငံတရားဥပဒေများဆိုင်ရာအက်ဥပဒေပုဒ်မ၁၃(က)အရမြန်မာ့ထုံးတမ်းစဉ်လာဥပဒေနှင့်သက်ဆိုင်သောအမှုမျိုးဖြစ်သည်။

ကတိပျက်မှု၏အခြေခံသည်အမှုသည်အချင်းချင်းအတုံ့အပြန်ကတိပြုခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ထိုကတိသည်တရားဝင်၊မဝင်ကိုဆုံးဖြတ်ရန်အတွက်အမှုသည်များသည်တရားဝင်ထိမ်းမြားလက်ထပ်ခြင်းပြုနိုင်သည်မပြုနိုင်သည်ကိုသုံးသပ်ရန်လိုသည်။

ထိုကဲ့သို့သုံးသပ်နိုင်ရန်မြန်မာ့ထုံးတမ်းစဉ်လာဥပဒေကိုလေ့လာရမည်။

ထို့ကြောင့်မြန်မာ့ထုံးတမ်းစဉ်လာဥပဒေနှင့်ကင်းကွာ၍အမှုကိုဆုံးဖြတ်ခြင်းမပြုနိုင်။

ထိုဥပဒေအရသာအမှုကိုစစ်ဆေးဆုံးဖြတ်ရမည်ဟုမှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၁၀၀၌အောက်ပါအတိုင်းအစချီသည်-

[ The following reference was made by Mr. Justice Duckworth o a Full Bench under Section 11 of the Lower Burma Courts Act, 1900:- ]

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၁၀၂၌အောက်ပါအတိုင်းမြွက်ဆိုသည်-

[ However, the matter is not clear from doubt, and divergentopinions have heen expressed in Upper and Lower Burma.

I think therefore that the question should be referred to a Bench or a Full Bench, as the learned Chief Judge shall decide.

The question referred is:-In suits for compensation for breach of promise to marry, as between Burman Buddhists, residing in Burma, is the matter involved merely one of con-tract, or does it include any question regarding marriage ?

In other words, whether a promise of marriage, and breach of such promise, are questions of marriage, to be decided, in the case of Buddhists, according to Buddhist Law ? ]

တရားသူကြီးချုပ် Robinson, C.J.- က၎င်း၏အမြင်ကို၊စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၁၀၅နှင့်၁၀၆၌အောက်ပါအတိုင်းဖော်ပြသည်-

[ Every marriage must be preceded by an offer and its acceptance. This prior agreement to marry is an integral part of every marriage. 

Any question therefore arising in connection with this promise must be held to be a question regarding marriage. 

Whenever a suit for breach of promise of marriage is brought the Court has to determine whether the suit will lie, that is, whether there is a cause of action, and to decide that point the Courts must look to the Burmese Buddhist Law and must decide in accordance with its rules.

The authorities clearly show that a different decision would have to be arrived at in the case of minors if the matter was to be decided according to the principles of the ordinary law of contract to that which would prevail if the principles of Burmese Buddhist Law were applied. 

As to whether the promise is valid or not by reason of questions regarding the consent of the parents, the Courts would have to resort to the Burmese Buddhist Law to decide it. 

It is clear that Burmese Buddhist Law does contemplate compensation for seduction under a promise of marriage, and it is also clear that that law does not forbid a suit based on a promise to marry. 

I would have no hesitation in holding that in suits for breach of promise of marriage between Burmese Buddhists the questions that may arise in the case are questions regarding marriage.

It has been suggested that in this case where the parties were both adults no question whatever involving Burmese Buddhist Law arises and that therefore, since it is not necessary for the Court to decide any question regarding marriage, section 13 of the Burma Laws Act does not apply while in the Lower Burma Courts Act suits of a nature described in section 13 (1) of the Burma Laws Act are referred to. 

I do not think that the matter should be decided on such narrow considerations as these. 

The intention of the Legislature clearly was that in respect of such personal matters as succes-sion, inheritance, marriage or caste or religious usage, the personal law of the parties should be applied and the wording of the Courts Act was merely intended to refer to cases in which such personal questions arose. 

It would be wrong to give any narrow or restricted interpretation to the provisions regarding the application of the personal law. ]

မြန်မာတရားသူကြီးဦးခင်က၎င်း၏အမြင်ကိုစီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၁၀၆နှင့်၁၀၇၌အောက်ပါအတိုင်းဖော်ပြသည်-

[ Maung Kin, J.-The question is whether a suit for a breach of promise of marriage between Burmese Buddhists is a suit of a nature described in section 13 of the Burma Laws Act.

That section provides that where in a suit or other proceeding in Burma it is necessary for the Court to decide any question regarding succession, inheritance, marriage or caste or any religious usage or institution—

(a) the Buddhist Law in cases where the parties are Buddhists,

***

shall form the rule of decision.

The question, therefore, is whether in a suit for a breach of promise of marriage between Burmese Buddhists it is necessary for the Court to decide any question regarding marriage.

What is the meaning of the words, "when it is necesary for the Court to decide"? 

Do they mean and include only the issues which arise between the parties at the trial? 

To hold that that is so would, in my opinion, be too narrow a construction. 

The Court can dismiss a suit ex-parte. 

One of the important matters which the Court has to pay attention to when it receives a plaint, is whether it discloses a cause of action.

The plaintiff in a suit for a breach of promise of marriage has to satisfy the Court that the contract sued on is valid, otherwise the plaint will not disclose a cause of action It will not disclose a cause of action if the parties to the contract were not competent to make a valid marriage. 

To decide this question the Court will have to have recourse to the personal law of the parties. 

The personal law of the Burmese Buddhists allows adults, otherwise competent, to marry. 

Other systems of law ordain to the same effect. 

Nevertheless, the decision of the Court as to the competency of the parties to make a valid marriage is made under the personal law of the parties concerned. 

It has been argued that this question was not raised by the parties and that it was therefore unnecessary to decide it and that the questions which the lower Courts had to decide were not questions regarding marriage at all. 

But as shown above, the question had to be decided by the Court before admitting the plaint.

For the above reasons I would hold that the suit is one of a nature described in section 13 of the Burma Laws Act. ]

အခြားတရားသူကြီး Heald, J.-က၎င်း၏သီးခြားအမြင်ကိုစီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၁၀၇နှင့်၁၀၈၌အောက်ပါအတိုင်းဖော်ပြသည်-

[ Heald, J.-The question referred for the decision of the Bench is as follows:-

" In suits for compensation for breach of promise to marry as between Burman Buddhists, residing in Burma, is the matter involved merely one of contract, or does it include any question regarding marriage?"

The Burma Laws Act says that where in any suit or other proceeding in Burma it is necessary for the Court to decide any question regarding marriage the Buddhist Law in cases where the parties are Buddhists shall form the rule of decision except in so far as such law has by enactment been altered or abolished or is opposed to any custom having the force of law.

We have therefore to decide whether in a suit for damages for breach of promise of marriage it is necessary for the Court to decide any question regarding marriage.

The judgment of the learned Chief Judge shows clearly the state of the case law on the subject and it is unnecessary for me to discuss it.

It is clear that in a suit for damages for breach of a promise of marriage one of the chief questions which the Court has to decide is whether or not there was a valid promise, since damages are not ordinarily awarded by the Courts for breach of an invalid promise. 

The validity of a promise of marriage can only be determined by reference to the marriage laws to which the parties are subject, and therefore it seems clear that in such a suit it is necessary for the Court to decide a question regarding marriage.

I would therefore hold that in suits for compensation for breach of a promise to marry as between Burman Buddhists residing in Burma it is necessary for the Court to decide a question regarding marriage, and that such suits are suits of the nature described in sub-section (1) of section 13 of the Burma Laws Act. ]

——————————-

VOL. XIV THE INDIAN LAW REPORTS, RANGOON SERIES 215 ( 228 )

FULL BENCH (CIVIL).

Before Sir Arthur  Page, Kt., Clief Justice, Mr.Justice Mya Bu, Mr. Justice Baguley, Mr. Justice Mosely, and Mr. Justice Ba U.

MAUNG TUN AUNG

                ข.

MA E KYI.*

 Civil Reference No. 4 of 1936 arising out of Civil Second Appeal No. 246 of 1935 of this Court.

1936 Mar. 2.

အမှုတွင်၊ရန်ကုန်မြို့တရားလွှတ်တော်စုံညီခုံရုံးက၊အရွယ်ရောက်ခြင်းကိုသတ်မှတ်သည့်အက်ဥပဒေ[ Majority Act ]အရအရွယ်မရောက်သေးသောယောကျ်ားလေးတဦးကထိမ်းမြားလက်ထပ်ပါမည်ဟုကတိပြုလျှင်၊ထိုကတိသည်တရားဝင်၊မဝင်ကို၊ယင်းဥပဒေအရဆုံးဖြတ်ရမည်လော၊မြန်မာ့ထုံးတမ်းစဉ်လာဥပဒေအရဆုံးဖြတ်ရမည်လောဟူ၍ပြဿနာဖြစ်ပေါ်သည်။

စုံညီခုံရုံးသည်ယခင်စီရင်ထုံးများကိုသုံးသပ်ပြီးနောက်ယောကျ်ားလေးတဦးသည်အရွယ်ရောက်မရောက်ကိုအက်ဥပဒေပြဌာန်းချက်အရသာဆုံးဖြတ်ရမည်။

အက်ဥပဒေအရအရွယ်မရောက်သေးသူသည်ပဋိညာဉ်အက်ဥပဒေအရတရားဝင်ကတိပြုခြင်း၊ပဋိညာဉ်ပြုခြင်းကိုမပြုလုပ်နိုင်၊မြန်မာ့ထုံးတမ်းစဉ်လာဥပဒေသည်လက်ငင်းထိမ်းမြားလက်ထပ်ရန်သဘောတူပြီးနောက်၊အိမ်ထောင်တည်ခြင်းနှင့်သာသက်ဆိုင်သည်။

အနာဂတ်ကာလတွင်ထိမ်းမြားလက်ထပ်ကြပါမည်ဟုကတိပြုခြင်းသည်အိမ်ထောင်တည်ခြင်းနှင့်တဆက်တည်းဆက်စပ်၍မနေ၊သီးခြားဖြစ်သောပဋိညာဉ်များသာတည်း။

ထို့ကြောင့်ပြဿနာကိုပဋိညာဉ်အက်ဥပဒေအရဆုံးဖြတ်ရမည်ဟုအောက်ပါအတိုင်းထုံးဖွဲ့ခဲ့သည်-

[ The expression “ capacity to act in the matter of marriage “ in s. 2 of the Majority Act means the capacity to be a party to a valid marriage, and relutes to the acts of the parties by which their status is changed; the expression does not refer, and is not applicable to, a pre-nuptial agreement to contract a marriage in the future.

Mosharul Islam v. Abdul Gani, A.I.R. (1925) Cal, 322-referred to.

A marriage between Burmese Buddhists is created by cohabitation coupled with intent to become husband and wife.

Ma Hla Me v. Maung Hla Baw, I.L.R. 8 Ran. 425— referred to.

But this cohabitation must be with intent to become husband and wife in prescuti, the agreement being contemporaneous with the cohabitation and forming an integral part of, the marriage. 

Such an agreement is quite different from a contract to marry in futuro: the latter is not an act in the matter of marriage within s. (2) (a) of the Majority Act, and cohabitation accompanied by an agreement to marry in futuro does not create a change of status. 

Consequently a Burman Buddhist who is under the age of eighteen is not competent to enter into a valid or binding contract to marry in futuro, and the Burmese Buddhist law has no application in such a case.

Mi Kin v. Myin Gyi, S.J. (1872-1892) 164; and other cases considered.

Kan Gaung v. Mi Hla Chok, (1907) 2 U.B.R. 5; Maung Gale v. Ma Hla Yin,

11 L.B.R. 99: Manng Nyein v. Ma Myin, (1918) 3 U.B.R. 75 : Tun Kyin v.

Ma Mai Tin, 10 L.B.R. 28-overruled. ]

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၂၁၆၊၂၁၇၊၂၁၈၊၂၁၉၌၊တရားဝန်ကြီးဦးမြဘူးကစုံညီခုံရုံးဖြင့်ကြားနာရန်ပြဿနာကိုအောက်ပါအတိုင်းဖော်ပြသည်-

[ The following reference for the decision of a Bench was made by

Mya Bu, J.--In this case there is involved a question of considerable importance to the Burmese Buddhist community.

The plaintiff, Ma E Kyi, a minor, sues Maung Tun Aung, also a minor, for compensation for breach of promise to marry.

They are Burmese Buddhists, and the plaintiff's case is that they had fallen in love with each other and gave way to improper desires with the result that one day she found herself to be in the family way and reported the fact to her mother, and that thereupon the mother spoke to the defendant when he gave her a promise to marry the plaintiff, but subsequently he failed to keep it. 

According to the case put forward, it is evident that the act which resulted in the pregnancy was not facilitated by, but had preceded, the alleged promise.

Themain question that arises is whether, in view of the minority of the defendant at the time of the alleged promise, it was valid and enforceable. 

If, as pointed out in Maung Hmaing v. Ma Pwa Me (1), (1872-1892) S.J. 533. a breach of promise of marriage "must be decided rather by the Contract Act than by the Buddhist Law" then, in my opinion, the promise must be held to be invalid by reason of the defendant's minority and cannot, therefore, be the basis of a suit for compensation for its breach. 

That a promise of marriage made by a Burmese Buddhist would be tested by the rules of the Contract Act and that a promise made by a minor male under the age of 18 years without the consent of his parents was ordinarily voidable was held in the case of Maung Tun Kyin v. Ma Mai Tin (1) (1919-20) 10 L.B.R. 28. by Mr. Justice Ormonde who; however, added that if the minor had clandestine intercourse with the woman his parents were not at liberty to withhold their consent to the marriage and that he was then bound by the contract and could be sued for its breach.

At the same time, there are judicial pronouncements to the effect that a promise of marriage and the breach of such a promise are questions of marriage to be determined in the case of Buddhists according to the Buddhist Law Kan Gaung v. Mi Hla Chok (2) (1907-09) 2 U.B.R.(Contract), 5. and that a promise of marriage by a minor could be enforced [Maung Nyein v. Ma Myin (3)]. (1917-20) 3 U.B.R. 75.

A good deal of weight is lent to these pronouncements by the decision of a Full Bench of the late Chief Court of Lower Burma in Maung Gale v. Ma Hla Yin (4), (1921-22) 11 L.B.R. 99. where an affirmative answer was given to the question :

"In suits for compensation for breach of promise to marry as between Burman Buddhists residing in Burma is the matter involved merely one of contract or does it include any question regarding marriage? 

In other words, whether a promise of marriage and breach of such a promise are questions of marriage to be decided in the case of Buddhists according to the Buddhist Law?" 

It is to be borne in mind that the primary question which necessitated the reference to the Full Bench was whether, in suits for compensation for breach of promise of marriage between Burmese Buddhists, appeals lay under section 30 of the Lower Burma Courts Act, and the observation of the learned Chief Judge "As to whether the promise is valid or not by reason of questions regarding the consent of the parents the Courts would have to resort to the Burmese Law to decide it" makes it doubtful that the reasoning would apply equally to a case in which the question is as to the validity of the promise or regarding the competency of a party to the contract regulated by section 11 of the Indian Contract Act which depends upon the question of majority as provided by section 3 of the Indian  Majority Act. 

If, however, a promise of marriage falls within the meaning of the term " marriage " in section 2 ( a )of the Indian Majority Act that doubt must vanish. 

With all respect it appears to me that there is much rcom for doubt that it falls within the purview of that section.

If the decisions in Kan Gaung v. Mi Hla Chok (1),(1907-09) 2 U.B.R.(Contract), 5. Maung Nyein v. Ma Myin (2) (1917-20) 3 U.B.R. 75. and Maung Gale v. Ma Hla Yin (3)(1921-22) 11 L.B.R. 99. are correct then the case of a breach of promise of marriage between Burmese Buddhists is governed entirely by the Burmese Buddhist Law and the validity of the promise given by a young man under 18 years of age will not be open to question provided he is physically competent for marriage. 

It may, however, be pointed out that the rules of Burmese Buddhist Law are capable of being interpreted as showing that a boy under 16 years of age cannot in any circumstances effect a valid marriage without the consent of his parents and, therefore, is incapable of giving a valid promise of marriage.

Therefore, whether the question of the validity of a promise of marriage by a minor is one governed by the ordinary law of contract read with the age of majority fixed by the Indian Majority Act, or whether it is governed by the Burmese Buddhist Law, the answer so far as a boy under 16 years of age is concerned must be the same, ie., that it is invalid. 

In the present case, the defendant gave his age as 15, but inasmuch as his definite age did not form part of the subject of enquiry, that statement cannot be considered to be a proper basis for a finding that he was at the time of the alleged promise a boy under 16; and if the question as to the validity of the promise is to be determined in accordance with the Burmese Buddhist Law, then a definite question will arise: Whether the minor defendant was below 16 or not at the time of the alleged promise. 

But a decision as to his actual age at the time of the aileged promise will not be necessary unless the question is governed by the Burmese Buddhist Law. 

As pointed out above, whether this question is governed by the Burmese Buddhist Law or by the ordinary law of contract read with the age of majority recognized by the Indian Majority Act is a question regarding which there has been a conflict of judiciai opinion; and with all respect I feel grave doubt that in the cases of Kan Gaung v. Mi Hla Chok (1), (1907-09) 2 U.B.R. (Contract), 5. Maung Nyein v. Ma Myin (2) (1917-20) 3 U.B.R. 75. and Maung Gale v. Ma Hla Yin (3)(1921-22) 11 U.B.R. 99. the distinction, which in my opinion is quite appreciable, between the question of the validity of a promise and that of whether a promise is one of valid marriage was borne in mind.

For these reasons and the fact that the question is of considerable importance and interest to the Burmese Buddhist community, especially to those under 18 years of age, in the regulation of their own conduct in an important social matter, I cousider it highly desirable to refer, and do refer, the following question for the decision of a Bench, full or otherwise, as the learned Chief Justice may determine:

"Whether the Burmese Buddhist Law forms the rule of decision of the question as to the validity of a promise of marriage made by a Burmese Buddhist young man below the age of majority fixed by the Indian Majority Act ?” ]

တရားသူကြီးချုပ် PAGE, C.J.-ကစီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၂၂၅နှင့်၂၂၆၌၊အောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ In Maung Gale v. Ma Hla Yin ( 7 )( 1921 ) 11 L.B.R. 99. a full Bench of the Chief Court (Robinson C.J., Maung Kin and Heald JJ.) held that a suit for damages for breach of an agreement to marry entered into between Burmese Buddhists was a suit in which it was: necessary to decide "a question regarding marriage" within section 13 of the Burma Laws Act XIII of 1898), and, therefore, that it fell to be decided according to the principles of Burmese Buddhist Law: "The ground upon which the decision in that case was based was stated by Robinson C.J. as follows :

"Every marriage must be preceded by an offer and its. acceptance. This prior agreement to marry is an integral part of every marriage. Any question therefore arising in connection with this promise must be held to be a question regarding marriage."

The fallacy, if we may say so, that appears to-underlie this view is that no distinction is drawn by the learned Judges who decided Maung Gale's case-between the agreement that necessarily is entered into when the parties cohabit by mutual consent with intent to become husband and wife in presenti, the agreement being contemporaneous with the cohabitation and no doubt forming an integral part of the marriage, and a pre-nuptial agreement by two persons to marry in futuro, which may or may not in the event be found to have been the precursor of a marriage, but which neither affects. the status of the parties to the contract nor forms an integral or any part of the proposed marriage.

With all due respect, in our opinion, the decision in Maung Gale's case is not in accordance with law, and must be regarded as overruled.

I would answer the question propounded in the negative. ]

တရားသူကြီး Mosely ၊တရားသူကြီးဦးမြဘူး နှင့် တရားသူကြီးဦးဘဦးတို့ကတရားသူကြီးချုပ်၏အမြင်နှင့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသဘောတူညီကြသည်။

အခြားတရားသူကြီး BAGULEY, J.-က၎င်း၏အမြင်နှင့်ဖြည့်စွက်ချက်ကိုစီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၂၂၇နှင့်၂၂၈၌အောက်ပါအတိုင်းဖော်ပြသည်-

[ BAGULEY, J.- I agree with the answer to the question proposed by my Lord the Chief Justice in his judgment.

I would like to add that although the expression “capacity to act in matters of marriage" taken by itself, may sound unhappy, it seems to me that the word "act" was used in section 2 of the Indian Majority Act advisedly. 

This Act deals with other matters besides contract, and the word "act" in section 2 refers to marriage, dower, divorce and adoption.

A marriage comes into existence, so far as Mohamedans are concerned, from a simple contract; with people of other religions it may come, into existence from the performance of a sacrament, e.g., among Roman Catholics, and, I believe, Hindus.

Among Burman Buddhists, as shown in the definition quoted, it is created by an act coupled with intent.

Again, a divorce may be effected by a contract, as when Burman Buddhists divorce by mutual consent.

Among Mohamedans a divorce can be performed by a simple unilateral declaration on the part of the husband.

Further, adoption may be initiated by an agreement with the parents of the child adopted, but it is quite possible for a Burman Buddhist to adopt a foundling, and in such a case he enters into no direct contract with the infant, nor does he enter into a contract with any person on behalf of the infant. 

He merely performs an act from which a change of status emerges.

For these reasons it seems to me that the word “act " was advisedly used in section 2 of the Majority Act, and I do not see what other word could have been used, under the circumstances, to cover all these four matters, each of which, except possibly dower, involves a change of status, and dower had to be included because among Mohamedans dower is so intimately connected with marriage that a marriage contract without dower would appear unreal. ]

———————————-

1965  BLR 913 ( 923 )

တရားမစောဒကမှု

တရားသူကြီးချုပ်ဒေါက်တာမောင်မောင်၊တရားသူကြီးဦးချစ်နှင့်တရားသူကြီးဦးစိန်သင်းတို့ရှေ့တွင်

မောင်ကိုကြီး( လျှောက်ထားသူ )

                     နှင့်

ဒေါ်အုံးခင်( လျှောက်ထားခံရသူ )

၁၉၆၄ ခုနှစ်၊တရားမစောဒကမှုအမှတ် ၁။

၁၉၆၂ ခုနှစ်၊တရားမဒုတိယအယူခံမှုအမှတ် ၂၀ တွင် တရားသူကြီးဦးစံမောင်ကတရားလွှတ်တော်အယူခံဘက်ဆိုင်ရာ( တရားမဥပဒေ ၂၅ အရ )၁၉၆၄ ခုနှစ်၊ဒီဇင်ဘာလ ၁ ရက်နေ့စွဲပါ၊အမိန့်အရ ခုံရုံးသို့တင်၍ ဆုံးဖြတ်ရန်စောဒကဝင်ခြင်း။

၁၉၆၅ အောက်တိုဘာလ ၅ ရက်။

စောဒကအမှုတွင်၊လျှောက်ထားသူသည်မူလရုံးတွင်၎င်းအပေါ်ကတိပျက်ကွက်မှုစွဲဆိုခံရစဉ်အခါကအသက်(၂၅)နှစ်ခန့်ရှိပြီးဖြစ်၍အရွယ်ရောက်ပြီးသူတဦးဖြစ်သည်။

လျှောက်ထားခံရသူ​၏သမီးမသက်ထားမှာအသက်(၁၇)နှစ်ကျော်ခန့်အရွယ်သို့ရောက်သည်တွင်လျှောက်ထားသူနှင့်လူငယ်ချင်းရည်ငံခဲ့ကြသည်သာမက၊လျှောက်ထားသူကမသက်ထားအားတရားဝင်လက်ထပ်၍ယူပါမည်ဟုကတိပြုခဲ့သည်။

လျှောက်ထားခံရသူနှင့်မသက်ထားနှစ်ဦးဆုံ၍လည်းလျှောက်ထားသူ​၏ကတိကိုရယူခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက်မသက်ထားတွင်ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာရှိလာသောအခါလျှောက်ထားသူကလက်ထပ်ရန်ကတိပျက်သဖြင့်၎င်းအပေါ်မသက်ထားနှင့်လျှောက်ထားခံရသူတို့ကလျော်ကြေးရလိုမှုတရားစွဲဆိုခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့အမှုကိုအောက်ရုံးကပလပ်ခဲ့သည်။

အယူခံဝင်ရာခရိုင်တရားမတရားရုံးကမသက်ထား​၏အမှုကိုပလပ်ခြင်းမှာမှန်ကန်သည်။

သို့ရာတွင်လျှောက်ထားခံရသူအားလျှောက်ထားသူကကတိပြုခြင်းမှာမူပဋိညာဉ်မြောက်သဖြင့်လျော်ကြေးငွေပေးစေဟုဆုံးဖြတ်သည်။

တရားရုံးချုပ်သို့အယူခံဝင်ရာ-

[ အရွယ်ရောက်ပြီးယောကျ်ားတဦးကအရွယ်မရောက်သေးသောမိန်းကလေးတဦးကိုလက်ထပ်ပါမည်ဟူ၍၎င်းမိန်းကလေး​၏မိခင်အားကတိဝန်ခံပြုခဲ့သည်။မိခင်ကလည်းတုံ့ပြန်၍ခံဝန်ပဋိညာဉ်ပြုခဲ့ရာတွင်သမီး​၏သဘောတူညီချက်ကိုရရှိခဲ့ပြီးသမီး​၏အကျိုးကိုငဲ့၍ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်ဆိုလျှင်ယောကျ်ားဘက်မှကတိပျက်သောအခါလက်ထပ်ရန်ကတိကိုပျက်ကွက်ခဲ့သည့်အတွက်လျော်ကြေးရလိုမှုတရားစွဲဆိုနိုင်ပါသလော ]ဟူသောပြဿနာကိုစုံညီခုံရုံးဖွဲ့စည်း၍သုံးသပ်ကာဖြေကြားပေးရန်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အထက်ပါဥပဒေပြဿနာများကိုတရားရုံးချုပ်တရားသူကြီးချုပ်ပါဝင်သောစုံညီခုံရုံးကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ အထက်ပါအကြောင်းတို့ကြောင့်မြန်မာ့ထုံးတမ်းစဉ်လာဥပဒေကိုကိုးကား၍လည်းကောင်း၊ယခုအခါတွင်နိုင်ငံ၌ကျင့်သုံးနေကြသောလူလူချင်းအနိုင်အထက်မပြု၊အမြတ်မထုတ်၊လောကပါလတရားကျင့်ဝတ်တို့နှင့်အညီကူးလူးဆက်ဆံကြသည့်တရားကိုထောက်ရှု၍လည်းကောင်း၊ရှေ့မှောက်ရှိပြဿနာပေါ်တွင်ဖော်ပြသောအခြေအနေမျိုးတွင်ကတိပျက်သောယောကျ်ားအပေါ်လျော်ကြေးရလိုကြောင်းတရားစွဲဆိုနိုင်သည်ဟုယူဆသည်။ ]

မောင်ကိုကြီးအပေါ်လျော်ကြေးရလိုကြောင်းမသက်ထားနှင့်မိခင်ဒေါ်အုံးခင်တို့ကတရားစွဲဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

ခရိုင်တရားမရုံးကဒေါ်အုံးခင်ကိုလျော်ကြေးပေးစေရန်ဆုံးဖြတ်ရာ၌မသက်ထား​၏အမှုကိုပလပ်သောမူလတရားရုံး​၏အဆုံးအဖြတ်ကိုအတည်ပြုခဲ့သည်။

တရားရုံးချုပ်အယူခံတွင်တရားဖက်များမှာအယူခံတရားလိုမောင်ကိုကြီးနှင့်အယူခံတရားပြိုင်ဒေါ်အုံးခင်တို့ဖြစ်သည်။

မသက်ထားမပါတော့။

——————————————-

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၉၂၀တွင်အောက်ပါအတိုင်းဖော်ပြထားသည်-

[ ရုံးတော်သဟာယအဖြစ်ဆောင်ရွက်သောယခင်တရားလွှတ်တော်ချုပ်တရားဝန်ကြီးဟောင်းဦးကျော်မြင့်က၊ထိုနစ်နာသောအချက်များကြောင့်ဒေါ်အုံးခင်သည်မောင်ကိုကြီးအပေါ်တရားစွဲဆိုနိုင်ပါလိမ့်မည်။ပညာရှိခရိုင်တရားမတရားသူကြီးဆုံးဖြတ်သည့်အတိုင်း၊မိခင်ကသမီးကိုပေးပါမည်ဟုကတိပြုခဲ့ခြင်းသည်သမီးအကျိုးအတွက်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ထိုကတိအတိုင်းမိခင်ရောသမီးပါဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရန်အဆင်သင့်ရှိကြသည်။သမီးဘက်မှလည်းမိမိကိုယ်ကိုပင်ပုံ၍ပေးခဲ့သည်။ထိုအချက်တို့ကြောင့်ပဋိညာဉ်ဥပဒေအရပင်လျှင်မိခင်သည်မောင်ကိုကြီးအပေါ်တွင်လျော်ကြေးရလိုကြောင်းတရားစွဲဆိုနိုင်ပါသည်ဟုထင်မြင်ချက်ပေးသည်။ ]

မသက်ထားကမောင်ကိုကြီးအပေါ်တရားစွဲဆိုခွင့်ရှိမရှိထင်မြင်ချက်မပေး။

စောဒကအမှုဆုံးဖြတ်ရန်ပြဿနာပါ[ မိခင်ကလည်းတုံ့ပြန်၍ခံဝန်ပဋိညာဉ်ပြုခဲ့ရာတွင်သမီး​၏သဘောတူညီချက်ကိုရရှိခဲ့ပြီးသမီး​၏အကျိုးကိုငဲ့၍ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်ဆိုလျှင်ယောကျ်ားဘက်မှကတိပျက်သောအခါလက်ထပ်ရန်ကတိကိုပျက်ကွက်ခဲ့သည့်အတွက်လျော်ကြေးရလိုမှုစွဲနိုင်ပါသလော ]ဟူသောမေးခွန်းကိုသတ္တုချကြည့်လျှင်၊လျော်ကြေးရလိုမှုစွဲဆိုနိုင်သလောဟူသော[ ဟူသောဝါကျ​၏ကတ္တား ][ subject ]သည်၊ဒေါ်အုံးခင်ဖြစ်ရပါမည်။

မသက်ထားမဟုတ်။

ဦးကျော်မြင့်တင်ပြချက်သည်ဆုံးဖြတ်ရန်ပြဿနာနှင့်ညီညွတ်သည်။

—————————————

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ၉၁၈တွင်၊မောင်ကိုကြီး​၏ရှေ့နေ[ ဦးလှညွန့် ]ရည်ညွှန်းသော-

VOL. XIV THE INDIAN LAW REPORTS, RANGOON SERIES 215 ( 228 )

FULL BENCH (CIVIL).

Before Sir Arthur  Page, Kt., Clief Justice, Mr.Justice Mya Bu, Mr. Justice Baguley, Mr. Justice Mosely, and Mr. Justice Ba U.

MAUNG TUN AUNG

                ข.

MA E KYI.*

 Civil Reference No. 4 of 1936 arising out of Civil Second Appeal No. 246 of 1935 of this Court.

1936 Mar. 2.

အမှုသည်ပဋိညာဉ်ပြုသူယောကျ်ားလေးမောင်ထွန်းအောင်ကတဖက်၊ကာယကံရှင်မိန်းကလေး[ ကတိရသူ ]ကတဖက်တရားဆိုင်သောအမှုဖြစ်၍ထိုစီရင်ထုံးသည်၊မောင်ကိုကြီးနှင့်ဒေါ်အုံးခင်တို့နှစ်ဦးသာတရားဆိုင်သောအမှုနှင့်သက်ဆိုင်ရန်အကြောင်းမရှိ။

——————————————-

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ၉၂၀၌ရုံးတော်သဟာယရှေ့နေတဦး[ ဦးမြစိန် ]ကမောင်ထွန်းအောင်အမှုစီရင်ထုံးသည်ခေတ်နှင့်မလျော်တော့ပါပြီ။အခြေခံအားဖြင့်လည်းမှားယွင်းပါသည်ဟုတင်ပြခြင်းသည်လည်းကောင်း၊

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ၉၂၁၌အခြားရုံးတော်သဟာယဖြစ်သည့်လက်ထောက်နိုင်ငံတော်ရှေ့နေချုပ်[ ဦးဘကျော် ]က၊မောင်ထွန်းအောင်အမှုစီရင်ထုံးကို၊ပြောင်းလဲလာသည့်အခြေအနေများနှင့်ယှဉ်၍ထပ်မံသုံးသပ်ရန်လိုအပ်ပြီဟုတင်ပြခြင်းသည်လည်းကောင်း၊

စုံညီခုံရုံးကဆုံးဖြတ်ရန်ဖြစ်သောပြဿနာ[ အမှုတွင်မောင်ကိုကြီးနှင့်ဒေါ်အုံးခင်တို့အချင်းများသည့်ပြဿနာ ]တွင်၊အကျုံးမဝင်သည်ကိုသတိထားမိပုံမပေါ်။

စီရင်ထုံးခေါင်းစီး၌၊မောင်ထွန်းအောင်အမှုစီရင်ထုံးနှင့်သဘောကွဲလွဲသည်ဟုဖော်ပြခြင်းမှန်ခဲ့ပါလျှင်၊ပြဿနာကတခြားအဖြေကတမျိုးဖြစ်သည်ဟုဆိုရန်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

———————————————————

မောင်ကိုကြီးကယောက္ခမလောင်းဒေါ်အုံးခင်အားပေးသောကတိအတွက်ပဋိညာဉ်အက်ဥပဒေပုဒ်မ၂(ဃ)တွင်အကျုံးဝင်သော၊အပေးအယူ[ consideration ]ရှိမရှိပြဿနာကိုဆုံးဖြတ်ရန်ဖြစ်သည်။

အပေးအယူရှိပါမှမောင်ကိုကြီးကဒေါ်အုံးခင်အားပေးသည်ဆိုသောကတိသည်၊ပဋိညာဉ်မြောက်မမြောက်ပြဿနာကိုဆုံးဖြတ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ကတိဖောက်ဖျက်သောအခါပုဒ်မ၇၃အရကတိပျက်လျော်ကြေးကိုဒေါ်အုံးခင်အားတရားရုံးကခွင့်ပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုပြဿနာ​၏အဖြေကို၊မောင်ကိုကြီးအမှုတွင်တိကျသည့်ကြောင်းကျိုးပြဆုံးဖြတ်ခြင်းမရှိသည်ကိုတွေ့မြင်နိုင်သည်။

—————————————————————-

ဒေါက်တာဧမောင်​၏ကျမ်းစာမျက်နှာ၂၀ရှိဒုတိယစာပိုဒ်တွင်အောက်ပါအတိုင်းဝေဖန်ထားသည်-

[ On principle , a suit by the parent of the daughter against the man for damages for breach of promise in similar circumstances must fail. 

Maung Ko Gyi v. Daw On Kin ( 1965 C . C . 913 ), where the mother of a minor girl successfully claimed damages for breach of promise of marriage against the man, turned on special facts and the Learned Chief Judge made it clear that the decision was on the special facts of the case.

There the agreement was tri-partite.

The minor daughter and the man promised to marry each other and in consideration of the man's promise to marry the daughter the mother promised to consent to her daughter contracting marriage .

Since at Burmese Buddhist Law, a minor girl cannot contract a valid union without her parent's consent, the agreement between the man and the mother of the girl was a valid contract. ]

————————————————-

မသက်ထား​၏အမှုကိုပယ်သောမူလတရားရုံး​၏စီရင်ချက်နှင့်ဒီကရီကိုခရိုင်တရားမရုံးကအတည်ပြုခဲ့ရာ၊မသက်ထားကတရားရုံးချုပ်(မန္တလေးရုံးထိုင်)တွင်ဆက်လက်အယူခံမဝင်တော့သဖြင့်မောင်ကိုကြီးက၎င်းအားထိမ်းမြားပါမည်ဟုပြုသောကတိပျက်ခြင်းမရှိဟုစုံညီခုံရုံးကဆုံးဖြတ်ခြင်းသည်၊ခရီးသွားဟန်လွှဲဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်ဟု၊ဒေါက်တာဧမောင်က၎င်း​၏မြန်မာဗုဒ္ဓဘာသာတရားဥပဒေကျမ်း(၁၉၇၀ပြည့်နှစ်ထုတ်)စာမျက်နှာ၁၈တွင်အောက်ပါအတိုင်းဝေဖန်ပြထားသည်-

[ From what has preceded, the conclusion of the Chief Court of the Union of Burma in Maung Ko Gyi's case, that promise of marriage by or with a minor is not invalid, though technically an obiter dictum because of the failure of the minor girl to appeal to the Chief Court against the rejection by the Lower Court of her claim to damages for breach of promise of marriage, is not assailable.

Even so, as some of the observations of the Learned Chief Judge can perplex Judges of subordinate courts ( just as they perplex the author ) who might misconstrue them, as indeed some have, some comments on them are called for. ]

————————————————

မသက်ထားအမှုသည်အဖြစ်မပါဝင်သောစောဒကအမှု၌မောင်ကိုကြီးကမသက်ထားအားပေးသောကတိခိုင်လုံခြင်းရှိမရှိဆင်ခြင်ဆုံးဖြတ်ရန်မဟုတ်ဟု၊နှစ်ဖက်သောရှေ့နေများကစုံညီခုံရုံးရှေ့တွင်လျှောက်လဲပုံမပေါ်။

စုံညီခုံရုံးကလည်းသတိမူမိပုံမပေါ်။

မောင်ထွန်းအောင်အမှုစီရင်ထုံးမှားသည်ဟုယူဆကာ၊တရားရုံးချုပ်တရားသူကြီးဦးစံမောင်ကအချင်းဖြစ်ပြဿနာကိုစုံညီခုံရုံးဖြင့်ကြားနာအဆုံးအဖြတ်ပေးရန်တင်ပြခဲ့ခြင်းဟုတ်မဟုတ်မသိရပါ။

အမှန်စင်စစ်ထိုစောဒကအမှုမျိုးတွင်ပြဿနာကိုဖော်ထုတ်အဆုံးအဖြတ်ခံယူသောတရားသူကြီး​၏တင်ပြချက်ကိုစုံညီခုံရုံး​၏စီရင်ချက်နှင့်အတူဖော်ပြစမြဲဖြစ်သည်။

————————————————

VOL. XIV THE INDIAN LAW REPORTS, RANGOON SERIES 215 ( 228 )

FULL BENCH (CIVIL).

Before Sir Arthur  Page, Kt., Clief Justice, Mr.Justice Mya Bu, Mr. Justice Baguley, Mr. Justice Mosely, and Mr. Justice Ba U.

MAUNG TUN AUNG

                ข.

MA E KYI.*

 Civil Reference No. 4 of 1936 arising out of Civil Second Appeal No. 246 of 1935 of this Court.

1936 Mar. 2. ထုံးဖွဲ့ချက်မမှန်-

မောင်ကိုကြီးအမှု၌ရည်ညွှန်းသော-

XI LOWER BURMA RULINGS 99 ( 108 )

FULL BENCH.

Before Mr. Justice Robinson, Chief Judge, Mr. Justice Maung Kin, and Mr. Justice Heald.

MAUNG GALE v. MA HLA YIN.*

 Reference made by Duckworth, J., under section 11 of the Lower Burma Courts Act, 1900.

Civil Reference No. 1 of 1921.

February 9th 1921. စီရင်ထုံးအား-

VOL. XIV THE INDIAN LAW REPORTS, RANGOON SERIES 215 ( 228 )

FULL BENCH (CIVIL).

Before Sir Arthur  Page, Kt., Clief Justice, Mr.Justice Mya Bu, Mr. Justice Baguley, Mr. Justice Mosely, and Mr. Justice Ba U.

MAUNG TUN AUNG

                ข.

MA E KYI.*

 Civil Reference No. 4 of 1936 arising out of Civil Second Appeal No. 246 of 1935 of this Court.

1936 Mar. 2. စီရင်ထုံးကပယ်ဖျက်သည်။

ဆုံးဖြတ်ချက်ကမှန်သည်ဟုဒေါက်တာဧမောင်က၎င်း​၏ကျမ်းစာမျက်နှာ၁၇နှင့်၁၈တို့တွင်အောက်ပါအတိုင်းဝေဖန်ထားသည်-

[ An agreement to marry, if and when implemented by the parties living together, unquestionably will constitute marriage at Burmese Buddhist Law.

An agreement to marry is thus an essential step in the creation of marriage status.

Section 2 ( a ) of the Majority Act cannot be read as meaning “in the matter of celebrating marriage.”

Also the words ' to act ' does not imply a physical operation ; to enter into an agreement to marry no less than to cohabit is ‘to act’.

The High Court of Judicature at Rangoon in holding that nothing that does not bring about a change of status can be said ' to act ' read into the provisions of section 20 ( a ) something which is not there.

It would appear then, with respect, that the High Court of Judicature at Rangoon in Maung Tun Aung's case misdirected itself and that the rule laid down by the Chief Court of Lower Burma in Maung Gale's case is good law. ]

————————————————

မောင်ကိုကြီးအမှုစီရင်ထုံးသည်၊ 11 LBR 99 ( F B )စီရင်ထုံးနှင့်အယူအဆတူသော်လည်း၊၎င်းအမှုတွင် 11 LBR 99 ( F B )စီရင်ထုံးကိုလက်ခံခြင်းမပြုဘဲသီးခြားအကြောင်းပြချက်များအရဆုံးဖြတ်ခြင်းဖြစ်သည်။

မသက်ထားအမှုသည်အဖြစ်မပါသဖြင့်ထိုသို့ကိုးကားမှုမပြုခြင်းဖြစ်တန်ရာသည်။

မောင်ကိုကြီးအမှုတွင်တရားသူကြီးချုပ်[ ဒေါက်တာမောင်မောင် ]ကသာလျှင်စီရင်ချက်ရေးသည်။

ကျန်တရားသူကြီးများ​၏အမြင်အသီးသီးကိုသိခွင့်မရ။

မသက်ထားအမှုသည်အဖြစ်မပါ၍မောင်ကိုကြီးက၎င်းအားပြုသောကတိခိုင်လုံခြင်းရှိမရှိဆင်ခြင်ဆုံးဖြတ်ရန်မလိုဟုသိသောကြောင့်၊ယင်းကတိခိုင်လုံသည်ဟုအကျောက်အကန်စီရင်ချက်ရေးသောတရားသူကြီးချုပ်နှင့်ထိပ်တိုက်မတွေ့လို၍မရေးခြင်းလား။

——————————————

မောင်ကိုကြီးအမှုတွင်[ ထိမ်းမြားလက်ထပ်ရန်ကတိပြုခြင်းကိုကုန်ရောင်းကုန်ဝယ်ပြုရန်ကတိပဋိညာဉ်ပြုခြင်းမျိုးနှင့်တပြေးတည်းထား၍စဉ်းစားရန်သင့်တော်မည်မဟုတ်ချေ ]ဟုသုံးသပ်ခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ဒေါက်တာဧမောင်က၊ပဋိညာဉ်အက်ဥပဒေသည်နှစ်ဦးနှစ်ဖက်သဘောတူဆက်ဆံကြသည့်ကိစ္စအရပ်ရပ်တို့နှင့်သက်ဆိုင်ကြောင်း၊၎င်း​၏ကျမ်းစာမျက်နှာ၁၈တွင်အောက်ပါအတိုင်းသုံးသပ်သည်-

[ The implication that the Contract Act applies only to mercantile or commercial dealings is to restrict the scope of the Act without justification . The Act is intended to and does apply to all consensual dealings. ]

မောင်ကိုကြီး နှင့် ဒေါ်အုံးခင်အမှုတွင်-

[ ယခုအခါတွင်နိုင်ငံ၌ကျင့်သုံးနေကြသောလူလူချင်းအနိုင်အထက်မပြု၊အမြတ်မထုတ်၊လောကပါလတရားကျင့်ဝတ်တို့နှင့်အညီကူးလူးဆက်ဆံကြသည့်တရားကိုထောက်ရှု၍လည်းကောင်း၊ရှေ့မှောက်ရှိပြဿနာပေါ်တွင်'ဖော်ပြသောအခြေအနေမျိုးတွင်ကတိပျက်သောယောကျ်ားအပေါ်လျော်ကြေးရလိုကြောင်းတရားစွဲဆိုနိုင်သည်'ဟုယူဆသည်။ ]

ဟုထုံးဖွဲ့ထားချက်နှင့်စပ်လျဉ်း၍၊ဒေါက်တာဧမောင်က၎င်း​၏ကျမ်းစာမျက်နှာ၁၈နှင့်၁၉တို့တွင်[ လောကပါလတရား ]ဟူသည်အများပြည်သူဆိုင်ရာမူဝါဒအဖြစ်ဖြင့်စီး၍မကောင်းသောမြင်းဆိုးကြီးဟုတင်စားကာအောက်ပါအတိုင်းဝေဖန်သည်-

[ The reference to(လောကပါလတရား)( principles upholding the Universe ) could well have been omitted.

The principles are amorphous and lack defination.

Buddhist scriptures enumerate ' fear ' and ' shame ' as the two principles : being afraid to do wrong and feeling ashamed at consciousness of doing wrong.

The Constitution of 1947 of the Union of Myanmar ( Burma ) enumerates justice, liberty and equality.

The Learned Chief Judge defined the principles as non-oppression between man and man and non-exploitation of man by man.

(လောကပါလတရား) appears to be as unruly a horse to ride as public policy.]

စုံညီခုံရုံးအဖွဲ့ဝင်ကျန်တရားသူကြီးများ​၏အမြင်များကိုသိခွင့်မရသော်လည်းမြန်မာဓလေ့ထုံးတမ်းဥပဒေ[ မြန်မာဗုဒ္ဓဘာသာတရားဥပဒေ ]ပညာရှင်အကျော်အမော်လည်းဖြစ်ပြီး၊ယခင်တရားလွှတ်တော်ချုပ်​၏တရားဝန်ကြီးတဦးလည်းဖြစ်သောဒေါက်တာဧမောင်​၏ဝေဖန်ချက်များသည်နှောင်းခေတ်ဥပဒေပညာရှင်များ​၏အမြင်ကိုပွင့်စေမည်။

မည်သည့်အမြင်ကမှန်သည်ကိုမူယင်းပညာရှင်တို့ကမိမိတို့၏အသိတရား(ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်)တို့ဖြင့်ချင်ချိန်ဆုံးဖြတ်ရန်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။