1986 BLR 156 ( 162 )[ ဦးဘကြည်ပါ၂ နှင့် ဒေါ်ကြွယ်]အမှုသုံးသပ်ချက်နှင့်နိဂုံးချုပ်ဆုံးဖြတ်ချက်ညီညွတ်မှုရှိမရှိကိစ္စ။[ ဂ ]

ဆရာကြီးဦးမြသင်ကြားပို့ချချက်များ

1986 BLR 156 ( 162 )

[ ဦးဘကြည်ပါ၂ နှင့် ဒေါ်ကြွယ် ]အမှု

သုံးသပ်ချက်နှင့်နိဂုံးချုပ်ဆုံးဖြတ်ချက်ညီညွတ်မှုရှိ၊မရှိကိစ္စ။[ ဂ ]

———————————————-

VOL. VIII THE INDIAN LAW REPORTS LUCKNOW SERIES 676 ( 680 )

Equivalent Citation = A I R 1933 Oudh 191

MISCELLANEOUS CIVIL.

Before Mr. Justice Bisheshwar Nath Srivastava and Mr. Justice D. M. Nanavutty.

BISHUNATH SARAN SINGH, RAJA BAHADUR (DEFENDANT-APPELTANT) 

                           V.

MUSAMMAT JUGRAJ KUAR (PLAINTIFF-RESPONDENT)*

*Miscellaneous Appeal No.855 of 1932, against the order of Pandit Raghubar Dayal Shukla, District Judge Gi Rae Bareli, dated the 21st of September, 1931.

1932 December, 19.

အမှု၌စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၆၇၆တွင်အောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ An appeal directed against an order of remand should be filed as a miscellaneous appeal under order XLIII, rule 1, clause (u) of the Code of Civil Procedure on a fixed court-fee of Rs.2 and not as a second appeal on payment of an ad valorem court-fee. ]

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၆၇၈တွင်အောက်ပါအတိုင်းသုံးသပ်သည်-

[ The trial court held that the plaintiff had failed to substantiate her claim as an under-proprietor. 

In view of the statement made by the plaintiff's counsel just referred to he did not decide the question whether or not the plaintiff was excluded from succession by virtue of a family or tribal custom. 

As a result of his finding about the plaintiff not being an under-proprietor, he dismissed the suit. 

The plaintiff appealed to the court of the District Judge of Rae Bareli. 

The learned District Judge was of opinion that the statement made by the plaintiff's counsel on the 2nd of March, 1931, was not binding on the plaintiff. 

He therefore passed an order remanding the case under order XLI, rule 23 of the Code of Civil Procedure for decision of the question whether the plaintiff was excluded from succession by virtue of a family or tribal custom. 

In the course of his judgment he remarked as follows :

"It is true in the settlement proceedings it was expressly noted that the plaintiffs could not hope for gabiz darmiyani rights and that in the settlement khewat also it was entered that the decree-holders' rights were na gabil intigal, i.e. non-transferable. I am therefore prepared to concede that the learned Subordinate Judge was right in holding that the plaintiff could not acquire any valid title to the property under the gift deed executed in her favour by her father; but if the gift was invalid the property would continue to be the donor's till his death."

The present appeal by the defendant is directed against this order of remand passed by the learned District Judge. ]

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၆၇၉၌အောက်ပါအတိုင်းဆက်လက်သုံးသပ်သည်-

[ He has also pointed out that the present appeal should not have been filed as a second appeal on payment of an an valorem court-fee, but should have been filed as a miscellaneous appeal against the order of remand on a fixed court-fee of Rs.2.

There can be no doubt that the present appeal is directed against an order of remand and should have been filed as a miscellaneous appeal under order XLIII, rule 1, clause (u) of the Code or Civil Procedure.

We would accordingly direct the office to tax only Rs.2 for court-fee in the decree prepared in this Court, and that the appeal will be treated as a miscellaneous appeal. ]

————————————

Keshardeo Chamria 

              vs 

Radha Kissen Chamria And Othersradha

on 30 October, 1952

Equivalent citations: 1953 AIR 23, 1953 SCR 136, AIR 1953 SUPREME COURT 23, 1966 MADLW 188

Author: Mehr Chand Mahajan

Bench: Mehr Chand Mahajan, Vivian Bose, Ghulam Hasan

အမှု၌အိန္ဒိယနိုင်ငံတရားလွှတ်တော်ချုပ်ကစီရင်ချက်စာမျက်နှာ-၉တွင်အောက်ပါအတိုင်းသုံးသပ်သည်-

[ It was not contended and could not he seriously urged that an order under section 151 simpliciter is appealable. 

Under the Code of Civil Procedure certain specific orders mentioned in section 104 and Order XLIII, rule 1, only are appealable and no appeal lies from any other orders. (Vide section 105, Civil Procedure Code). 

An order made under action 151 is not included in the category of appealable orders. ]

——————————————-

အမိန့်၄၁၊နည်း၂၃အရ[ remand ]အမိန့်မချမှတ်နိုင်သည့်အယူခံမှုများတွင်-

1968 BLR ( C C ) 71 ( 72 )

CIVIL FIRST APPEAL

Before U Kyaw Zan U, J.

DAW THI AND ONE (APPELLANTS)

                     V.

U CHIT HAN (RESPONDENT).*

Civil 1st Appeal No. 58 of 1963, against the decree of the additional District Judge, Myaungmya, in.Civil Regular Suit No. 1 of 1960.

အမှုတွင်ညွှန်ပြထားသည့်အတိုင်းပုဒ်မ၁၅၁အရမူလဘူတအာဏာကိုသုံးစွဲ၍ဇာရီမှုကိုဆက်လက်စစ်ဆေးနိုင်ကြောင်းတရားဝန်ကြီးဦးကျော်ဇံဦးကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်ထားသည်-

[ Code of Civil Procedure s. 151- whether a Court remanding a case under s. 151 of the Civil Procedure Code is competent to order a refund of court-fee paid on the memorandum of appeals.

Held : A Court remanding a case under s.151 of the Code of Civil Procedure is competent to order a refund of court-fee paid on the memorandum of appeals. ]

———————————

1963 BLR ( C C ) 6 ( 11 )

APPELLATE CIVIL

Refore U Kyaw Zan U, J.

AMANI AMMAL AND ONE (APPELLANTS)

                        V.

CHIT SEIN AND ONE (RESPONDENTS).*

Civil Second Appeal No. 62 of 1961 against the decree of th: Additional District Court, Insein, dated the 26th August 1961 in Civil Appeal No. 6 of 1961.

1963 Jan. 23.

အမှု၌၊တရားဝန်ကြီးဦးကျော်ဇံဦးကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ No appeal  from an order made under section 151, Civil Procedure Code by the trial Court lies  to the appellate Court  as the order does not amount to a decree within , the meaning of sub-section (2) of section 2 of the Civil Procedure Code.

Keshardeo Chamera v. Radha Kissen Chameta and others, A.I.R. ( 1953 ),

Supreme Court, 23, referred to.

decree as defined in section 2(2) of the Code means the formal expression of an adjudication which, so far as regards the Court expressing it, conclusively determines the rights of the parties with regard to all or any of the matters in controversy in the suit.

Ignorance of or inattention of the law by persons who should be well aware

of its provisions cannot be regarded as a bona fide mistake.

S. R. M. M. A. Firm v. Maung Po Saung and other S, I.L.R. Ran. 466, followed.

Ponnamal v. Daw Hla Min (1960) B.L.R. (H.C.) 216, referred to. ]

တရားဝန်ကြီးဦးကျော်ဇံဦးကစီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၉၊၁၀၊၁၁တို့၌အောက်ပါအတိုင်းသုံးသပ်ဆုံးဖြတ်သည်-

[ As this appeal arises out of an order under section 15I of the Code of Civil Procedure, I must at the outset say no appeal lay against the order to the Additional District Court as it did not amount to a decree within the meaning of subsection (2) of section 2 of the said Code.. 

When the ex-parte decree was set aside there was nothing to execute and all those actions taken before were null and void, and section 151 of the Code of Civil Procedure which furnishes legislative recognition of an age-old and well-established principle that every Court has inherent power to act exdebitio justitice to do real and substantial justice for the judicial administration had to be invoked. 

If the ordinary rules of procedure result in injustice, they can be broken for the ends of justice under this section. 

The point is settled in Keshardeo Chamria v. Radha Kissen Chamria and others (4) A.T.R. (1953), Supreme Court, page 23 of the Indian Supreme Court which held that an order simpliciter under section 151 is not appealable.

Mahajan, J. said, "It was not contended and could not be seriously urged, that an order under section 151 simpliciter is appealable. Under the Code of Civil Procedure, certain specific orders mentioned in section 104 and Order 43, Rule i only are appealable and no appeal lies from any other orders (vide section 105, Civil Procedure Code). An order made under section 15r is not included in the category of appealable orders."

Under section 96 of the Code of Civil Procedure, an appeal lies from every decree save when otherwise expressly provided in the Code or by any other law for the time being in force, and " decree" as defined in section 2 (2) of the Code means the formal expression of an adjudication which, so far as regards the Court expressing it, conclusively determines the rights of the parties with regard to all or any of the matters in controversy in the suit. 

In the instant case, there is no such " decree." 

Though an appeal lies from certain orders as provided in section 104, read with Order 43 of the Code, there is no provision therein allowing an appeal from the order made under section 151 of the Code. 

An appeal is purely a creature of statute.

The learned Advocate for the appellants has urged that if no appeal lay to the lower appellate Court against the order of the trial Court made under section 151 of the Code of Civil Procedure, to treat this appeal as an application in revision, relying upon section I4 of the Limitation Act. 

In view of the authority in Sultan, Ahmed y. Nasara Jaman (supra), which is still good law of the question arises whether the proceedings taken in appeal before the Additional District Court were with due diligence or in good faith. 

The appeal was not recognised by law.

Ignorance of or inattention to the law by persons who should be well aware of its provisions cannot be regarded as a bona fide mistake. 

The appellants were represented before the lower appellate Court by their advocates and there is now no excuse that they made a bona fide mistake.

The error made is so patent that it could have been avoided with the exercise of due care. 

Where the High Court has said that it does not ordinarily interfere in revision with orders of removal of attachment and that the party should file a suit, but the party filed a revision on the advice of his Counsel, and after the petition was dismissed, subsequently filed a suit, it was held that the time taken up during revision should not be excluded under section 14 of the Limitation Act. S.R.M.M.A. Firm v. Maung Po Saung and others (5). I.k.R 7 Rangoon, p. 466.

When the appellants have deliberately chosen a stand that an appeal lay against the order, it cannot now be allowed at so late a stage, to change their stand and say that a revision lies to the Chief Court when they have failed in their appeal. See Ponnammal v. Daw Hla Min (6). (1960) B.L.R. p. 216 (H.C.).

In the result, the appeal fails, and is dismissed with costs.

Advocate's fee two gold mohurs. ]

——————————

1986 BLR 156 ( 162 )

တရားမဒုတိယအယူခံမှု

ဥက္ကဌအဖြစ်ဦးဝင်းမောင်(၂)၊အဖွဲ့ဝင်များအဖြစ်ဦးဘမော်နှင့်ဦးမျိုးမြင့်တို့ပါဝင်သောဗဟိုတရားစီရင်ရေးအဖွဲရှေ့တွင်

ဦးဘကြည်ပါ(၂) နှင့် ဒေါ်ကြွယ်

၁၉၈၆ စက်တင်ဘာလ ၁၁ ရက်

စီရင်ထုံးနှင့်အတူ-

—————————————-

1963 BLR ( C C ) 6 ( 11 )

APPELLATE CIVIL

Refore U Kyaw Zan U, J.

AMANI AMMAL AND ONE (APPELLANTS)

                        V.

CHIT SEIN AND ONE (RESPONDENTS).*

Civil Second Appeal No. 62 of 1961 against the decree of th: Additional District Court, Insein, dated the 26th August 1961 in Civil Appeal No. 6 of 1961.

1963 Jan. 23.စီရင်ထုံး

————————————-

1968 BLR ( C C ) 71 ( 72 )

CIVIL FIRST APPEAL

Before U Kyaw Zan U, J.

DAW THI AND ONE (APPELLANTS)

                     V.

U CHIT HAN (RESPONDENT).*

Civil 1st Appeal No. 58 of 1963, against the decree of the additional District Judge, Myaungmya, in.Civil Regular Suit No. 1 of 1960.

1968 Jan. 6.စီရင်ထုံး(၃)ရပ်အားပူးတွဲမှတ်သားဖတ်ရှုလေ့လာရန်ဖြစ်ပါသည်။

—————————-

VoL. VII INDIAN LAW REPORTS. RANGOON SERIES. 466 ( 469 )

APPELLATE CIVIL.

Before Mr. Justice Heald and Mr. Justice Otter.

S.R.M.M.A. FIRM

                V.

MAUNG PO SAUNG AND OTHERS.*

* Civil First Appeal No. 159 of 1928 from the judgment of the District Court of Magwe in Civil Regular No. 23_of 1928.

1929 Apr. 3.

အမှု၌တရားသူကြီး HEALD and OTTER, JJ. တို့ကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ The High Court does not ordinarily interfere in revision with orders made under O. 21. r. 63 of the Civil Procedure Code. 

Such orders are conclusive and the rule itself provides a remedy by way of suit. 

A person or his advocate chooses nevertheless to apply for revision of such an order and after the dismissal of his revision application files a declaratory suit more than a year after the passing of the order under O. 21, r. 63, he cannot claim the benefit of of s. 14 of the Limitation Act and ask for the exclusion of the time taken up in the revision proceedings. 

Proceeding contrary to a clearly expressed provision of law cannot be regarded as prosecuting another Civil proceeding in good faith. ]

————————————-

1960 BLR ( H C ) 216 ( 219 )

CIVIL REVISION.

Before U Shu Maung, J.

PONNAMMAL (APPLICANT)

                      v.

DAW HLA MIN (RESPONDENT). *

* Civil Revision No. 49 of 1958 against the decree of the 4th Judge, City Civil Court, Rangoon, dated the 8th October 1958, in Civil Regular No. 1723 of 1956.

1960 June. 15.

အမှု၌တရားဝန်ကြီးဦးရှုမောင်ကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ After the suit for ejectment by the respondent was decreed against her, the applicant sought unsuccesfully to have the judgment reviewed on ground of fraud. 

Against the order dismissing the application for review the applicant applied for revision but without success. 

More than three years after the application for review was filed the applicant filed a suit to set aside the decree for ejectment on ground of fraud and the suit was dismissed as being time-barred.

It is contended in this applicantion for revision that under s. 14 of the Limitation Act the time spent in prosecuting the review and revision applications should be allowed to be deducted in computing the period of limitation for filing the suit.

Held: That the original suit for ejectment having been disposed of on

merits and that as the applicant lacked bona fide in pursuing her remedy by means of the other applications she cannot invoke the provisions of s. 14 of the Limitation Act.

S.R.M.M.A. Firm v. Maung Po Saung and others, 7 Ran. 466, followed. ]

—————————————-

၁၉၈၆ မတစ ၁၅၆

ဦးဘကြည်ပါ၂ နှင့် ဒေါ်ကြွယ်

အမှုတွင်အမှုဖြစ်စဉ်အကျဉ်းချုပ်မှာအောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်-

ရွှေဘိုမြို့နယ်တရားရုံးတွင်ဒေါ်ကြည်ကဦးဘကြည်နှင့်ဒေါ်ငွေရှင်တို့အပေါ်ဒေါ်ချစ်ရဆိုသူကဦးဘကြည်နှင့်ဒေါ်ငွေရှင်တို့အားမြေရောင်းချသောမှတ်ပုံတင်စာချုပ်မှာပျက်ပြယ်ကြောင်းမြွက်ဟကြေညာပေးစေရန်တရားစွဲဆိုရာမြို့နယ်တရားရုံးကဒေါ်ကြွယ်စွဲဆိုသောအမှုမှာကာလစည်းကမ်းသတ်ကျော်လွန်ကြောင်းကောက်ယူ၍ပလပ်လိုက်သည်။

ဒေါ်ကြွယ်ကမြို့နယ်တရားရုံး၏စီရင်ချက်နှင်ဒီကရီကိုမကျေနပ်၍စစ်ကိုင်းတိုင်းတရားရုံးတွင်အယူခံဝင်ရာတိုင်းတရားရုံးကမြို့နယ်တရားရုံး၏စီရင်ချက်နှင့်ဒီကရီကိုပယ်ဖျက်ပြီးအမှုကိုဆက်လက်စစ်ဆေးစေရန်အမိန့်ချမှတ်လိုက်သောကြောင့်ဦးဘကြည်တို့ကဗဟိုတရားရုံးတွင်ဒုတိယအယူခံမှုကိုတင်သွင်းသည်။

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ၁၆၁၊ဒုတိယစာပိုဒ်တွင်ဗဟိုတရားရုံးကအောက်ပါအတိုင်းသုံးသပ်သည်-

[ စစ်ကိုင်းတိုင်းတရားရုံးကဒေါ်ကြွယ်စွဲဆိုသည့်အမှုကိုပလပ်သည့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုပယ်ဖျက်ပြီးအမှုကိုဆက်လက်စစ်ဆေးစေရန်အယူခံမှုတွင်ချမှတ်သောအမိန့်မှာ၊တရားမကျင့်ထုံးဥပဒေအမိန့်၄၁၊နည်း၂၃အရချမှတ်သောအမိန့်ဖြစ်သဖြင့်၊ယင်းအမိန့်ကိုတရားမကျင့်ထုံးဥပဒေအမိန့်၄၃၊နည်း၁( ပ )အရအယူခံဝင်ခွင့်ရှိသောအမိန့်ဖြစ်သဖြင့်ပုဒ်မ၂( ၂ )( က )တွင်ပြဌာန်းထားသည့်အတိုင်း၊ယင်းအမိန့်သည်ဒီကရီမဟုတ်ချေ။သို့ဖြစ်ရာဤအယူခံအတွက်ရုံးခွန်ကိုရုံးခွန်အက်ဥပဒေဇယား၂၊အမှတ်စဉ်၁၁( ခ )အရရုံးခွန်၅-ကျပ်သာထမ်းဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ထို့အပြင်ထိုအယူခံအတွက်တရားမအထွေထွေအယူခံမှုဖွင့်လှစ်ဆောင်ရွက်ရန်ဖြစ်သည်။အယူခံတရားလိုတို့သည်ဤအယူခံတွင်ရုံးခွန်ကျပ်၂၅၀/-ထမ်းဆောင်ထားကြောင်းတွေ့ရသည်ဖြစ်၍၊ဒေါ်လှခင်ပါ၂ နှင့် မသိန်းတင်၊၁၉၆၇ မတစ ၂၄၊အမှုတွင်ထုံးဖွဲ့ထားသည့်အတိုင်းပိုမိုထမ်းဆောင်ထားသော၂၄၅ကျပ်ကို၊တရားမကျင့်ထုံးဥပဒေပုဒ်မ၁၅၁အရပြန်အမ်းရမည်ဖြစ်သည်။ ]

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ၁၆၁၊တတိယစာပိုဒ်တွင်ဗဟိုတရားရုံးကအောက်ပါအတိုင်းဆက်လက်သုံးသပ်သည်-

[ စစ်ကိုင်းတိုင်းတရားရုံးကအယူခံမှုတွင်မြို့နယ်တရားရုံး၏စီရင်ချက်နှင့်ဒီကရီကိုပယ်ဖျက်ပြီးအမှုကို၊တရားမကျင့်ထုံးဥပဒေအမိန့်၄၁၊နည်း၂၃အရဆက်လက်စစ်ဆေးစေသည်ဖြစ်ရာ၊ယင်းအယူခံတွင်ဒေါ်ကြွယ်ထမ်းဆောင်ထားသောရုံးခွန်၂၅၀ကျပ်ကိုရုံးခွန်အက်ဥပဒေပုဒ်မ၁၃အရပြန်လည်အမ်းရမည်ဖြစ်ပါလျက်တိုင်းတရားရုံးကရုံးခွန်ပြန်အမ်းသည့်သက်သေခံလက်မှတ်ကိုထုတ်ပေးခြင်းမရှိကြောင်းတွေ့ရသည်။ ]

ထို့နောက်စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ၁၆၁၊စတုတ္ထစာပိုဒ်တွင်ဗဟိုတရားရုံးကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ ထို့ကြောင့်ဤအယူခံကိုခွင့်ပြု၍တိုင်းတရားရုံး၏စီရင်ချက်နှင့်ဒီကရီကိုပယ်ဖျက်ပြီးမြို့နယ်တရားရုံး၏စီရင်ချက်နှင့်ဒီကရီကိုပြန်လည်အတည်ပြုလိုက်သည်။နှစ်ဘက်အမှုသည်များသည်ဤအယူခံတွင်ကုန်ကျသောတရားစရိတ်များကိုမိမိတို့ကိုယ်တိုင်ကျခံကြစေ။ ]

တိုင်းတရားရုံးကအမှုကို[ remand ]လုပ်ခြင်းသည်တရားမကျင့်ထုံးဥပဒေပုဒ်မ၁၅၁အရဖြစ်သည်။

ထိုအမိန့်ကိုဗဟိုတရားရုံးတွင်ပုဒ်မ၉၆အရဖြစ်စေ၊ပုဒ်မ၁၀၄အရဖြစ်စေအယူခံဝင်ခွင့်မရှိ 1963 BLR 6 ။

တိုင်းတရားရုံး​၏အဆုံးအဖြတ်သည်အထင်အရှားမှားယွင်းသည်ဖြစ်၍ဗဟိုတရားရုံးသည်အယူခံကိုပြင်ဆင်မှုအဖြစ်ပြောင်းလဲဆုံးဖြတ်သင့်သည်၊သို့မဟုတ်၊1951 BLR ( HC )394( DB )စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ၃၉၈တွင်ပြဆိုထားသကဲ့သို့၊အယူခံလွှာကိုပြင်ဆင်မှုလျှောက်လွှာအဖြစ်မှတ်ယူ၍အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သည်။

စာရေးသူ​၏တရားမကျင့်ထုံးဥပဒေ(ပထမတွဲနှင့်ဒုတိယတွဲ)(၂၀၁၀ပြည့်နှစ်ထုတ်)စာမျက်နှာ၁၉၄ကိုကြည့်ပါ။

တိုင်းတရားရုံးကအမှုကိုပြန်လည်စစ်ဆေးစေသောအမိန့်ကိုဗဟိုတရားရုံးတွင်အယူခံဝင်ခွင့်မရှိသဖြင့်၊တရားမဒုတိယအယူခံမှုဖြင့်မှားယွင်းဖွင့်လှစ်မိသောအယူခံတွင်ဗဟိုတရားရုံးကဘာမျှဆောင်ရွက်ခွင့်မရှိချေ။

1963 BLR 6 စီရင်ထုံးသည်သာဓကဖြစ်သည်။

တရားဝင်သောအယူခံ[ competent appeal ]ဖြစ်ပါမှယင်းအယူခံမှုကိုစီရင်ပိုင်ခွင့်အာဏာရှိမည်။

၁၉၃၂ခုနှစ်၊ဒီဇင်ဘာလ၁၉ရက်နေ့တွင်11 Ran 58( PC )အမှု၌၊ပရီဗီကောင်စီက၊စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ၆၆တွင်ရီမန်[ Remand ]အမိန့်အပေါ်တင်သွင်းသောအမှုသည်တရားဝင်သော[ incompetent ]အယူခံမဟုတ်ဟုပြဆိုပြီးအယူခံမှုကိုပလပ်လိုက်သည့်သာဓကကို၊ဗဟိုတရားရုံးကမဆင်ခြင်မိခြင်းသည်ဖြစ်သင့်ပါသလား။

ထိုအယူခံကိုပလပ်ရုံမှတပါးဘာမျှဆောင်ရွက်ခွင့်ရှိသည်မဟုတ်။

1950 BLR ( HC )(156)အမှု၌၊မပါမဖြစ်ပါဝင်ရန်လိုအပ်သောအမှုသည်မပါဘဲတင်သွင်းသောအယူခံသည်၊တရားမဝင်သောအယူခံ[ incompetent appeal ]ဖြစ်သည်ဟုပြဆိုရာ၌၊ထိုအယူခံကိုခရိုင်တရားရုံးကပလပ်ခြင်းသည်မှန်သည်ဟုတရားလွှတ်တော်ကဆုံးဖြတ်သည်ကိုဂရုပြုပါ။

တရားမဒုတိယအယူခံဝင်ခွင့်ရရှိစေသည့်တရားမကျင့်ထုံးဥပဒေပုဒ်မ၁၀၀ပါ-

[ an appeal shall lie to the High Court from every decree passed in appeal.]

ဟူသောပြဌာန်းချက်များကိုဆင်ခြင်ပါက-

တရားလွှတ်တော်(တရားရုံးချုပ်)(ဗဟိုတရားရုံး)တွင်အယူခံဝင်နိုင်ရန်၊တိုင်းတရားရုံးကအယူခံ၌ချမှတ်သောအဆုံးအဖြတ်သည်ဒီကရီဖြစ်ရန်လိုသည်ဖြစ်ရာ၊အယူခံတရားရုံးကအမှုကိုပြန်လည်စစ်ဆေးစေရန်ချမှတ်သောအမိန့်သည်၊တရားမကျင့်ထုံးဥပဒေအမိန့်၄၃၊နည်း(၁)(ယူ)တွင်အကျုံးမဝင်သဖြင့်၊မှားယွင်းတင်မိသောဗဟိုတရားရုံးတရားမဒုတိယအယူခံမှုကို၊1963 BLR 6 စီရင်ထုံးအရပလပ်ရန်သာဖြစ်သည်။