ပဋိညာဉ်အက်ဥပဒေ၊ထိမ်းမြားရန်ကတိပျက်ကွက်မှုအတွက်လျော်ကြေးရလိုမှု၊ပဋိညာဉ်ဖောက်ဖျက်မှုအတွက်လျော်ကြေးရလိုမှု၊မြန်မာဗုဒ္ဓဘာသာမိဘသည်သားသမီးကိုပေးပါရန်ကတိပျက်ကွက်သည့်အတွက်လျော်ကြေးပေးရန်တာဝန်ရှိပါသလော? [ Part Five ]

ဆရာကြီးဦးမြသင်ကြားပို့ချချက်များ

ပဋိညာဉ်အက်ဥပဒေ၊ထိမ်းမြားရန်ကတိပျက်ကွက်မှုအတွက်လျော်ကြေးရလိုမှု၊ပဋိညာဉ်ဖောက်ဖျက်မှုအတွက်လျော်ကြေးရလိုမှု၊မြန်မာဗုဒ္ဓဘာသာမိဘသည်သားသမီးကိုပေးပါရန်ကတိပျက်ကွက်သည့်အတွက်လျော်ကြေးပေးရန်တာဝန်ရှိပါသလော? [ Part Five ]

—————————————

မြန်မာဗုဒ္ဓဘာသာမိဘသည်သားသမီးကိုပေးပါရန်ကတိပျက်ကွက်သည့်အတွက်လျော်ကြေးပေးရန်တာဝန်ရှိပါသလော?

2010 BLR ( S A B ) 69 ( 77 )

တရားမအထူးအယူခံမှု

တရားရုံးချုပ်၊ဒုတိယတရားသူကြီးချုပ်ဦးထွန်းထွန်းဦး၊တရားရုံးချုပ်တရားသူကြီးများဖြစ်ကြသောဦးတင်အေးနှင့်ဦးဟန်ရှိန်တို့ရှေ့တွင်

မောင်ရဲငြိမ်းအောင်ပါ၃

                     နှင့်

မခင်စန်းနွယ်(အရွယ်မရောက်သေးသူ၊၎င်း၏အုပ်ထိန်းသူမိခင်ဒေါ်စန်းမြင့်)

၂၀၁၀ ဒီဇင်ဘာလ ၁၀ ရက်

အမှုတွင်ဆုံးဖြတ်ရန်ပြဿနာမှာအောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်-

[ မိန်းကလေးအားထိမ်းမြားလက်ထပ်ရန်ကတိပျက်ကွက်သည့်ယောကျ်ားအပြင်၊ထိမ်းမြားလက်ထပ်ပေးရန်ကတိပြုသည့်ယောကျ်ား​၏မိဘကိုပါကတိပျက်ကွက်မှုအတွက်လျော်ကြေးငွေကျပ်သိန်း၁၀၀ပေးလျော်စေရန်ဒီကရီချမှတ်ခြင်းသည်ဥပဒေနှင့်ညီညွတ်မှုရှိမရှိ။ ]

တရားရုံးချုပ်အထူးခုံရုံးကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[မြန်မာမှုနယ်ပယ်တွင်လည်းလူကြီးစုံရာဖြင့်မိန်းကလေးရှင်​၏မိဘများထံအပ်နှံကြရာတွင်ယောကျ်ားလေး​၏မိဘများပါလိုက်ပါပြီးလူငယ်နှစ်ဦးအားလက်ထပ်ပေးရန်ကတိပြုရသူများမှာမိဘများဖြစ်ကြကာမိဘ​၏ဝတ္တရားများတွင်လည်းသားသမီးများအားထိမ်းမြားပေးရန်တာဝန်ရှိသူများဖြစ်ကြသည်။'သားသမီးမကောင်းမိဘခေါင်း'ဟူ၍ပင်ဆိုရိုးရှိသည်။

ကလေးသူငယ်ဥပဒေအရလည်းကလေးသူငယ်ကျူးလွန်သောပြစ်မှုနှင့်စပ်လျဉ်း၍ကလေး​၏မိဘများအပေါ်ဒဏ်ငွေချမှတ်ခြင်းကိုပြဌာန်းထားသည်။]

အထက်ပါဥပဒေကိုမှန်သည်[ in the affirmative ]ဟုဖြေဆိုရာ၌၊ညီညွတ်သည်ဆိုသောဥပဒေကိုကိုးကားထားခြင်းမရှိသည်ကိုတွေ့ရသည်။

တရားရေးအကြံပေးစနစ်ကျင့်သုံးခြင်း​၏ဟာကွက်တကွက်ဖြစ်သည်။

ကလေးသူငယ်ဥပဒေသည်ပြဿနာနှင့်သက်ဆိုင်သောဥပဒေမဟုတ်ပါ။

သားသမီးမကောင်းမိဘခေါင်းဟူသောဆိုရိုးသည်လည်းသက်ဆိုင်ရာဥပဒေမဟုတ်။

မြန်မာမှုနယ်ပယ်တွင်အစချီသောအကြောင်းပြချက်ကိုထောက်ခံသောဓမ္မသတ်တစုံတရာမရှိ။

တာဝန်ရှိကြောင်းညွှန်ပြသောဓလေ့ထုံးတမ်းကိုအမှုတွင်သက်သေထင်ရှားမပြနိုင်။

အမှုတွင်အယူခံတရားလိုများဘက်တွင်ရှေ့နေပါသော်လည်းမိန်းကလေးဘက်တွင်ရှေ့နေမရှိ။

ယောကျ်ားလေးဘက်မှလိုက်ပါသောရှေ့နေသည်အမှုကိုမလျှောက်လဲမီ၉၅နှစ်ကျော်ကအောက်မြန်မာပြည်တရားရုံးချုပ်ကဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့်၎င်းအားအပြည့်အဝထောက်ခံသည့်-

VOL. VIII ( 1915-1916 )PRINTED JUDGMENTS OF THE COURT OF THE JUDICIAL CONMISSIONER, LOWER BURMA, AND THE SPECIAL COURT 347 ( 350 )

Before Sir Charles Fox, Chief Judge.

(1) MAUNG THEIN  (2) SHWE PAW.

                                  V.

(1) MA THET HNIN (2) MA HLA BON.

Civil Second Appeal No. 345 of 1914.

December 6th 1915.

စီရင်ထုံးကိုကိုးကားလျှောက်လဲကြောင်းစီရင်ထုံး၌ဖော်ပြထားခြင်းမရှိ။

—————————————————-

VOL. VIII ( 1915-1916 )PRINTED JUDGMENTS OF THE COURT OF THE JUDICIAL CONMISSIONER, LOWER BURMA, AND THE SPECIAL COURT 347 ( 350 )

Before Sir Charles Fox, Chief Judge.

(1) MAUNG THEIN  (2) SHWE PAW.

                                  V.

(1) MA THET HNIN (2) MA HLA BON.

Civil Second Appeal No. 345 of 1914.

December 6th 1915.

အမှုတွင်၊နိုင်ငံခြားသားတရားသူကြီးချုပ်[ Sir Charles Fox ]သည်၊ကင်းဝန်မင်းကြီးဦးကောင်း​၏သုံးဆယ့်လေးစောင်တွဲအိမ်မှုခန်းဓမ္မသတ်ကျမ်းကြီးကိုလေ့လာပြီး၊စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ၃၄၉တွင်အောက်ပါအတိုင်းပြဆိုသည်-

[No doubt some texts in Dhammathats - for instance those in section 54 and 56 of the Kinwun Mingyi's Digest - contemplate penalties on parents who refuse to carry out a promise to give a child in marriage , but these texts apply to parents of a girl only . I can find no similar provision penalizing parents of a male child.]

အမှုတွင်မိန်းကလေးဘက်မှလိုက်သောရှေ့နေသည်မြန်မာ[ Ko Ko Gyi ]ဖြစ်သည်။

ယောကျ်ားလေး​၏မိဘသည်သားကိုထိမ်းမြားပေးရန်ကတိပျက်ကွက်သည့်အတွက်လျော်ကြေးပေးရန်တာဝန်ရှိကြောင်းဓမ္မသတ်တစုံတရာတင်ပြနိုင်ပုံမပေါ်။

အထက်ပါကျမ်းကြီးပုဒ်မ၅၄တွင်"သမီးနှင့်သားကိုထိမ်းမြားမည့်မိဘနှစ်ဦးတို့ချိန်းချက်သည့်နေ့ရက်ရောက်ကာလ၊သမီးကိုမထိမ်းမြားသောတရား"ဟုဖော်ပြသည်။

ပုဒ်မ၅၆တွင်"သမီးနှင့်ထိမ်းမြားမည်၊ယောက်ျား​၏အတွင်းဥစ္စာကိုခံယူပြီးမှ၊သမီး​၏အမိဘတို့ကမထိမ်းမြားသောတရား"ကိုပြဆိုသည်။

သားကိုမထိမ်းမြားသောတရားမရှိပါ။

မရှိသောဥပဒေကိုတရားရုံးကမြန်မာနိုင်ငံတရားဥပဒေများဆိုင်ရာဥပဒေပုဒ်မ၁၃(၃)အရ၊ဥပဒေဖန်တီးခွင့်မရှိသည်ကိုသတိချပ်သင့်သည်။

ထိမ်းမြားပေးစားရန်ကတိကဝတ်ကိုဖောက်ဖျက်လျှင်သမီး​၏မိဘများတွင်တာဝန်ရှိသကဲ့သို့သား​၏မိဘများတွင်အလားတူတာဝန်ရှိလျှင်ဓမ္မသတ်များတွင်ပြဌာန်းမည်ဖြစ်ရာ၊မပြဌာန်းခြင်းသည်ပြဌာန်းရန်မလိုခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်ကိုဆင်ခြင်သင့်သည်။

——————————————————

VOL. VIII ( 1915-1916 )PRINTED JUDGMENTS OF THE COURT OF THE JUDICIAL CONMISSIONER, LOWER BURMA, AND THE SPECIAL COURT 347 ( 350 )

Before Sir Charles Fox, Chief Judge.

(1) MAUNG THEIN  (2) SHWE PAW.

                                  V.

(1) MA THET HNIN (2) MA HLA BON.

Civil Second Appeal No. 345 of 1914.

December 6th 1915.

အမှုတွင်၊တရားသူကြီးချုပ်က၊ကတိဖောက်ဖျက်သည့်သား​၏မိဘများတွင်တာဝန်ရှိသည်ဟုဓမ္မသတ်များတွင်ပြဌာန်းဦးတော့၊တရားရုံးများသည်ဤကာလတွင်ယင်းပြဌာန်းချက်များအတိုင်းဆောင်ရွက်ရန်မဖြစ်နိုင်။

အရွယ်ရောက်သောယောကျ်ားကလေးနှင့်မိန်းကလေးတို့ထိမ်းမြားကြရာ၌ကာယကံရှင်တို့​၏လွတ်လပ်သောသဘောတူချက်ရှိရန်လိုအပ်ကြောင်းကျွန်ုပ်တို့​၏တရားရုံးများကအသိအမှတ်ပြုရမည်။

၎င်းတို့ကထိမ်းမြားကြရန်သဘောမတူသည်မဟုတ်လျှင်မိဘများကထိမ်းမြားပေးခြင်းသည်ထိမ်းမြားမှုမြောက်မည်မဟုတ်ဟုအောက်ပါအတိုင်းသုံးသပ်သည်-

[But even if there were one , the provision would be one which it would not be possible for our Courts to carry out in these days.

Our Courts must recognize than that the free consent of the actual parties is essential to a marriage between an adult man and an adult woman.

No giving in marriage by parents in such a case can be recognized as constituting a marriage unless the actual parties consent to be married.]

ထို့နောက် 

VOLUME II UPPER BURMA RULINGS 1897-1901 .CIVIL. 197 ( 201 )

Before H. Thirkell White, Esq., C.I.E.

MAUNG TAIK vs. MA CHO

Civil Second Appeal No. 177 of 1900.

August, 17.

2 UBR ( 1897-01 ) 197 

Maung Taik  v.  Ma Cho 

Before H . Thirkell White , Esq . , C . I . E . 

စီရင်ထုံးကိုကိုးကားပြီးအရွယ်ရောက်ပြီးသူဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊အရွယ်မရောက်သေးသူဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ယောကျ်ားလေးတဦးကို၎င်း​၏သဘောတူချက်မရှိဘဲ၊ထို့အပြင်အလိုမတူဘဲထိမ်းမြားပေးစားခြင်းမပြုနိုင်

[ a male whether a minor or not cannot be married without his consent or against his will ]

ဟုစီရင်ထုံးစာမျက်နှာ၃၅၀တွင်အကြောင်းပြပြီး၊ယောကျ်ားလေး​၏ဖခင်သည်လျော်ကြေးပေးရန်တာဝန်မရှိဟုအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ Buddhists a woman, whether a minor or not, cannot be legally married without her consent or against her will; a fortiori a male whether a minor or not cannot be married without his consent or against his will.

If the 2nd defendant's promise was to give his son in marriage to the 1st plaintiff, the fulfilment of the promise by his informing the plaintiffs that he gave the son in marriage to the lst plaintiff would have no legal effect, consequently the plaintiffs could not be given compensation for breach of a promise the fulfilment of which would be useless and of no effect.

If his promise was to make or compel his son to marry the girl, the Court could not enforce such promise or give compensation for breach of it because by so doing it would infringe the essential principle that the consent of parties to a marriage must be free.

Neither Court stated the ground on which it made the 1st defendant liable.

It was not alleged that he had ever made a promise to marry the girl. He clearly was not liable for any breach of promise to marry.

For the reasons I have stated his father cannot be held liable to compensate either or both of the plaintiffs for breach of the promises he was held to have made.

The appeal is allowed. 

The decrees of both the Lower Courts are set aside, and the suit is dismissed with costs. ]

————————————————-

VOLUME II UPPER BURMA RULINGS 1897-1901 .CIVIL. 197 ( 201 )

Before H. Thirkell White, Esq., C.I.E.

MAUNG TAIK vs. MA CHO

Civil Second Appeal No. 177 of 1900.

August, 17.

အမှု၌၊တရားသူကြီး H. Thirkell White ကစီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၁၉၇တွင်အောက်ပါအတိုင်းသုံးသပ်သည်-

[ THIS is a suit for the restintion, or rather for the entorcement of conjugal rights The plaintill appellant, Maung Taik affirmed that The detendant-respondent, Ma Cho, had been given to him in marriage by her parents and asked that she might be ordered to live with him as his wife.

The defendant, who is said to have been about 15 ycars of age, and therefore a minor at the time of the alleged marriage, denied inter alia, that she had consented to the marriage. 

She said on the contrary that she had strongly objected and had never given her consent. 

The Court of First Instance decreed the plaintiff's suit.

The Lower Appellate Court reversed this decrec and dismissed the suit on the ground that the defendant had not consented to the marriage. 

For the purposes of this appeal it may be taken as established that the defendant was a minor at the time of the alleged marriage; that her parents gave her in marriage, and that the defendant did not consent. 

It is not in my opinion proved that the marriage was ever consummated.

The defendant denies consummation.

The only question which has been, argued is whether the consent of the girl is necessary or whether the plaintiff- appellant is entitled to claim the girl as his wife  on the sole ground that she was given in marriage by her parents. 

The learned Counsel for the plaintiff-appellant has argued that parents have the right  of giving a minor daughter in marriage, and that the marriage is valid notwithstanding the daughter's refusal or disinclination. 

But he has not cited  texts or authorities in support of his contention.

There does not seem to be amr judi ial decision bearing directly on the point of issue. 

But there has bein a good deal of discussion on the subject. 

In Mr.(now )Sir John Jardine’s  Notes on Buddhist Law I find the following dissertation * :-

" On the point whether the consent of the minor girl is essential, I believe that a decision in the alternative  would alone docord with the manners and customs of Burman Buddhists at the present time, is it is notorious that young women do exercise a choice and marry the man they prefer. 

Asalready pointed out, the Draomethat, while patting fortit as a principle that the girl belongs to her parents, does, as a matter or practice, give auth-aity to the girl to defeat the intention of her parent or guardian by running away three times tron the man to whom he has given her.

She has the same authority to marry the man of her own choice if she clopes with him three times.

She has a third way expressly provided for her of asserting her own over her parent's will by waiting till she is ao years old, I would hazard an opinion that the procedure by elspement may in the old society have been the best way of allowing the girl bu exhibit a deliberate choice, there being no general use of Courts or writing, and less regard fe chastity then nоw-

It is important too to notice that such choice was allomed in an ace when many of the wives were really owned, Le., were slaves It is difficult to control such a procedure in the present time: but if the Courts shut up the rolief by clape-ment, they must either allew some other means of expressing deliberate intention, or leave the girl in a worse position than girls enjoyed in a more bamarous age.

" If it be herd that the girl's consent is not essential, then no cercimony nor regis tration heing required, we must hold that the marriage is complete and thar the status of wife begins when the parent or lawful goardian gives the girl to the man.

We deprive her of the right of volition before the marriage and liow it to her after.

It might tairly be argued that such inteference with Personal liberty and such degradation of the retion of marriage are inconsistent with equity on the one hand and public policy on the other.

If the parent or suitor usc furce or drceit to lead the giri 'to the saitor's house he mignt apparently be convicted under section 300 of the Fenal Code, and the girl would have a right to resist him in her private defence against the abduction. 

We cannot apply the principle or practise of the Diammathat to the changed sncicty without modification, and in the moulding of the law it is of great public importance that the Judges should mod fy the old rules in the line of prosent customs and opinions rather tien that, of a byegone day.

"After such cunsideration as I have been able to give to the subjeci, I am into think that consent of both parties is essential to the consent  of marriage.

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၁၉၉၌အောက်ပါအတိုင်းဆက်လက်သုံးသပ်သည်-

[ The learned District Judge in the present case says that ine view taken by the Judge of the Toweship Cour that the coosent of the woman is not material to the validity of a marriage is supported by the Dhammathats.

He has not cited the references on which his opinion is based.

But he refers to the judgment  of this Court in the case of Nga Ku  in which it was said :-

" But even a minor cannot be forced into a marriage against her will."

The case, it may be remarked, was the one contemplated by Mr. Jardine in which a father by deceit placed his daughter in the power of a suitor approved by him but rejected by the girl.

In view of the considerations stated by Mr. Jardine and of the above ruling, very clear authority in the Dhammathats would have to be produced before it could be held that a girl, even though a minor,, could lawfully be given in marriage without her consent.

I have examined the Digest of Burmese  Buddhist Law in order, if possible to ascertain whether there are any clear indications of the written Law on the point under consideration. 

The result of this examination leads  me to think that the consent of the girl is implicitly or ecologically recognised as necessary by a preponderance of authority and that this principle runs through all the law on the subject. ]

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၂၀၁၌၊အောက်ပါအတိုင်းဆက်လက်သုံးသပ်ဆုံးဖြတ်သည်-

[  Apart from the hold  text from the antique Manussika  first cited which declares the absolute invalidity of a maniage between free-born man and maid unless they both consent to the union, it seems clear from the above  extracts that the general tendency of the texts is to uphold the doctrine of the necessity of consent.

In the list of the various kinds of marriage given in sections 38—40 of the Digest  only in the passages cited above is there reference to the giving of a daughter in marriage without her consent.

It is curious that one of these passages should be a text of Manussika, from which the most  uncompromising assertion of the necessity of mutal consent has been cited.

But the special mention of this partirular kind of marriage in two isolated texts indicates that the omission of specific reference  to the girls consent in other texts does not imply that this consent is unnecessary.

It is not doubt unsafe to rely on a single text such as that from the Manussika.

But reterences to the consent of he parties to a marriage are, as has been shown, of frequent occurrence, and the citations  from section 80 and section 82 of the Digest are very clear.

It is well established that if a girl showed her persistent refusal by returning three times to her parents house she could escape from the marriage. 

In the present day it is not neceerary to insist on such a primitive method of indicating objection to an alliance.

I have na doubt that the doctrine which soems io me to inspire the Dhammathats , that a girl cannot be compelled to marriage against her consent, is in accordance with the customs and usages of the people.

Any other view would, moreover, conflict with the Penal Code which, as noted by Mr. Jardine  and Mr. Burgess, does not contemplate the marriage of ay woman against her will.

On grounds therefore, of authority, precedent, the opinions of jurists, and commentators, and the teaching of natural justice, I am  of opinion that among Burmese Buddhists, is among other civilised people, a woman, whether a minor or not, cannot be legally married without her consent or against her will.

This appeal is therefore  dismissed with costs.

The District Judge is requested to cause this decision to be communicated to the respondent. ]

————————————

မြန်မာနိုင်ငံတော်အထက်ပိုင်းစီရင်ထုံးများ

[ ၁၈၉၇-၁၉၀၁ ] ၈၁၂ (၈၂၁ )

ဗုဒ္ဓဘာသာတရား-လက်ထပ်မင်္ဂလာ။

အိချ်။သာကယ်ဝှိုက် C. I. E. သခင်ရှေ့တော်

မောင်ထိုက် နှင့် မချို။

၁၉၀၀ပြည့်နှစ်။

ဩဂုတ်လ ၁၇ ရက်။

တရားမဒုတိယအယူခံမှုနံပါတ် ၁၇၇။

အမှု၌အောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ ကောက်ယူဆုံးဖြတ်ချက်။  ။ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်မြန်မာလူမျိုးတို့တွင်မိန်းမတယောက်သည်အရွယ်မရောက်သည်ဖြစ်စေ။ရောက်သည်ဖြစ်စေ၊၎င်း၏သဘောဆန္ဒမရှိဘဲနှင့်ဖြစ်စေ။သဘောမတူဘဲနှင့်ဖြစ်စေ။တရားသဖြင့်လက်ထပ်ခြင်းမပြုမလုပ်နိုင်ကြောင်း။ ]

——————————-

VOL. VIII ( 1915-1916 )PRINTED JUDGMENTS OF THE COURT OF THE JUDICIAL CONMISSIONER, LOWER BURMA, AND THE SPECIAL COURT 347 ( 350 )

Before Sir Charles Fox, Chief Judge.

(1) MAUNG THEIN  (2) SHWE PAW.

                                  V.

(1) MA THET HNIN (2) MA HLA BON.

Civil Second Appeal No. 345 of 1914.

December 6th 1915.

အမှု၌၊တရားသူကြီးချုပ် Sir Charles Fox, Chief Judge.ကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ A Burmese Buddhist, whether male or female, adult of minor, cannot be legally married without his or her consent or against his or her will.

The breach therefore by a father of his promise to give his son in marriage and to give marriage presents suitable to his position in life does not afford a cause of action on which a Court can made a decrce for compensation.

Maung  Taik v. Ma Cho, 2 U.B.R. (1897-11) 197 followed. ]

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၃၄၇၌၊အမှုအဖြစ်အပျက်အကြောင်းအရာဖြင့်အောက်ပါအတိုင်းအစချီသည်-

[ The first plaintiff is a spinster of over 20 yars of age: the 2nd plaintiff is her adoptive mother. 

The 1st defendant is a bachelor who is also ahove the age of minority: the 2nd defendant is his father. 

The suit was for Rs. 300 as compensation for breach of promise of marriage: it presents novel features.

The plaint sets out that in the Spring of 1913 the young man and woman loved each other, and went off and lived together as hushand and wife by mutual consent for about a week.

In other words they eloped without the consent of their parents and behaved or rather misbehaved in the manner in which eloping couples may be presumed to do. 

It is not alleged that the young man promised the young woman marriage either before or after the elopement. 

The 2nd plaintiff's husband found out the runaways and according to the plaint he called away the young woman and looked after her. 

According to the written statement he took her away and hid her, and in consequence the young man was not able to continue living with her.

The plaint alleges that shortly after this the 2nd defendant went to the 2nd plaintiff, and promised her that he would choose a propitious day, provide suitable marriage presents for the young couple, and would give his son in marriage to the young woman. 

In her evidence the 2nd plaintiff said he asked her to allow him to make his son marry her daughter.

She consented.

When however she sent an intermediary to ask the 2nd defendant to carry out his promises he refused to do so, and said that the plaintiffs might take any action they chose. Rs. 300 was claimed because the 2nd defendant had property worth between Rs.3,000 and 4,000, and according to 2nd plaintiff and her father it was customary in their part of the country and considered proper that a father with such means should on his son's marriage give the young couple property worth would be about a tenth of his own property. 

The 2nd defendant repudiated having made the promises alleged. 

His version of what happened was that when a Sub-Inspector of Police came to him about the matter, presumably about a possible charge of abduction against the young man, he told the officer that he would make the young man and woman marry if they consented to do so. 

Subsequently his son refused to marry the young woman. 

The Courts have found that the father did make the promises alleged by the 2nd plaintiff and have given decrees in favour of both plaintiffs against both defendants.

The Township Court's decree was for Rs. 200, but this was reduced by the District Court to Rs. 100 with costs. 

Both sides have appealed to this Court, the defendants on the ground that neither of them was liable, and the plaintiffs on the ground that the District Court was wrong in renducing the compensation and in not sufficiently taking into account the injury done to the young woman's future prospects of marriage, and to her feelings, affections and social position. 

One of the witnesses called by the plaintiffs said that he did not think that the young woman's reputation was affected in consequence of her having eloped with a bachelor. 

The ideas prevailing in the particular part of the country appear to be peculiar. 

The claim was based not upon injury to reputation, injured feelings or anything remotely connected with love and romance, but upon the monetary, and some may think sordid, aspect of matrimony.

Wounded feelings at promises made by the father not being carried out must have weighed less with the plaintiffs than the hope of getting as much as they could out of him.

The legal question involved in the case is whether the breach by the father of his promises to give his son in marriage to the young woman or to make his son marry her, and to give the couple marriage presents suitable to his position in ife afforded the plaintiffs jointly, or afforded either of them, a cause of action on which the Courts could make a decree for compensation.

TheTownship Judge gave both plaintiffs a decree because he understood the Burmese Buddhist Law to allow compensation to he given for breach of promise of marriage to the parents of the party injured as well as lo that party.

The District Judge was led to uphold the decree by reference to sub-section (2) of section 25 of the Contract Act, but he does not work out in his judgment how that can be applicable to the case.

No douht some texts in Dhamathats  for instance lose in sections 54 and 56 of the Kinwun Mingyl's Digest-contemplate penalties on parents who refuse to carry out a promise to give a child in marriage, but these texts apply to parents of a girl only. 

I can find no similar provision penalizing parents of a male child. 

But even if there were one, the provision would be one which it would not be possible for our Courts to carry out in these days. 

Our Courts must recognize that the free consent of the actual parties is essential to a marriage between an adult man and an adult woman. 

No giving in marriage by parents in such a case can be recognized as constituting a marriage unless the actual parties consent to be married. 

In Manng Taik v. Ma Cho (1) 2 UBR (1897-01). 197 it was held that among Burmese Buddhists a woman, whether a minor or not, cannot be legally married without her consent or against her will; a fortiori a male whether a minor or not cannot be married without his consent or against his will.

If the 2nd defendant's promise was to give his son in marriage to the 1st plaintiff, the fulfilment of the promise by his informing the plaintiffs that he gave the son in marriage to the 1st  plaintiff would have no legal effect, consequently the plaintiffs could not be given compensation for breach of a promise the fulfilment of which would be useless and of no effect.

If his promise was to make or compel his son to marry the girl, the Court could not enforce such promise or give compensation for breach of it because by so doing it would infringe the essential principle that the consent of parties to a marriage must be free.

Neither Court stated the ground on which it made the 1st defendant liable.

It was not alleged that he had ever made a promise to marry the girl. 

He clearly was not liable for any breach of promise to marry.

For the reasons I have stated his father cannot be held liable to compensate either or both of the plaintiffs for breach of the promises he was held to have made.

The appeal is allowed. 

The decrees of both the Lower Courts are set aside, and the suit is dismissed with costs. ]

————————————————

အောက်မြန်မာပြည်လွှတ်တော်စီရင်ထုံးများ

၁၉၁၅ ခု နှင့် ၁၉၁၆ ခုနှစ်။

အဌမတွဲ။ ၁၉၉ ( ၂၀၄ )

တရားဝန်ကြီးချုပ်။ဆာ။ချာ။ဖေါက်သခင်ရှေ့တော်။

၁၉၁၄ခုနှစ်။တရားမဒုတိယအယူခံမှုနံပတ် ၃၄၅။

၁၉၁၅ခုနှစ်။ဒီဇင်္ဘာလ ၆ ရက်နေ့။

၁-မောင်သိန်း။ }   - { ၁-မသက်နှင်း။

၂-ရွှေဖေါ့။       }  -  { ၂-မလှပုံ။

အမှု၌အောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ ဗုဒ္ဓဘာသာမြန်မာလူမျိုးတဦးတယောက်သည်။ယောကျ်ားဖြစ်စေ။မိန်းမဖြစ်စေ။အရွယ်ရောက်သောသူဖြစ်စေ။အရွယ်မရောက်သေးသောသူဖြစ်စေ။၎င်းကသဘောမတူဘဲလျက်သော်၎င်း။၎င်းကအလိုမတူဘဲလျက်သော်၎င်း။၎င်းအားလက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းမပြုနိုင်ချေ။သို့ဖြစ်သောကြောင့်။အဘကမိမိသားကိုလက်ထပ်ရန်မှစ၍။မိမိနေပုံထိုင်ပုံအခြေအနေနှင့်သင့်လျော်သောလက်ဖွဲ့ခြင်းများကိုပြုရန်မှာမပြုဘဲပျက်ကွက်ခြင်းကြောင့်ရုံးတော်တစုံတရာကလျော်ကြေးအတွက်ဒီကရီချမှတ်နိုင်သည့်အချင်းဖြစ်အကြောင်းအရာမဖြစ်စေနိုင်။

(၁၈၉၇-၀၁ခုနှစ်။)အထက်မြန်မာပြည်စီရင်ထုံး။ဒုတိယတွဲ။စာမျက်နှာ၈၁၂ပါ။မောင်ထိုက်-မချိုတို့အမှုကိုလိုက်နာသည်။ ]

——————————————-

ခိုင်မာသောထိမ်းမြားမှုမြောက်ရန်လိုအပ်သည်မှာကာယကံရှင်နှစ်ဦးသဘောတူချက်ဖြစ်သည်ဟု-

1948 BLR ( H C ) 625 ( 651 )

APPELLATE CIVIL

Before U Tun Byu and U Aung Tha Gyaw, JJ.

MA E MAI AND ONE (APPELLANTS)

                       v.

MA KYI KYI AND ONE (RESPONDENTS).

Civil First Appeal No. 66 of 1947 arising out of Civil Suit No. 241 of 1940 of the High Court, Rangoon.

1948 July 5.

အမှု၌ထုံးပြုချက်ကိုလက်ခံကျင့်သုံးခဲ့သည်မှာနှစ်ရာချီကြာခဲ့သောအခြေကျလျက်ရှိသည့်တရားဥပဒေ[ settled law ]ဖြစ်ပါသည်။

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၆၂၈နှင့်၆၂၉၌အောက်ပါအတိုင်းပြဆိုသည်-

[ It has been contended on behalf of the appellants that the plaintiff-respondent Ma Kyi Kyi never attained the status of a legally married wife in U Ba Lat's household. 

It is pointed out that no wedding ceremony worth the name was publicly held and that the so-called proceedings which was said to have taken place in the plaintiff-respondent's parents' house by way of a formal ceremony was not attended by any of the close relatives of U Ba Lat and that none of them has been called to support the claim made by the plaintiff-respondent. 

These objections are found answered in the plainti!'s evidence, but before dealing with them the law relating to the manner in which a Burmese Buddhist marriage may be effected might be briefly referred to, 

“According to Burmese customary law, no ceremony is requisite in order to constitute a valid marriage. All that is necessary is consent on both sides to live together as husband and wife. If the bride's parents are alive, it is usual for them to give their consent to the marriage and it is also usual to inform relatives and friends and to have some sort of entertainment, but this is not necessary in order to make the marriage binding [See Ma E v. Maung  San Da (1).] 3 B.L.R. 8.

"In the case of persons who have been married before, it is not, however, usual to have any entertainment." [Mi Me v. Mi Shwe Ma (2).](1910-13) 1 U.B.R. 111 ( P.C. )

The need and significance of having a wedding ceremony to bring about the marriage tie between the contracting parties, was commented upon in the case of Ma Hla Me v. Maung Hla Baw (3) 8 Ran. 425. in these words:

"A marriage between Burmese Buddhists, neither of whom has been previously married, is ordinarily accompanied by a ceremony attended by the neighhours of the couple. There is however no recognized ceremony, as this is regulated almost entirely by the finances and wishes of the parties." ]

အကြင်လင်မယားဖြစ်ရန်ကာယကံရှင်တို့​၏၊သဘောတူချက်သည်သော့ချက်ဖြစ်သည်။

မူလတရားရုံးကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်ဟုစီရင်ထုံးစာမျက်နှာ၇၂နှင့်၇၃တို့တွင်အောက်ပါအတိုင်းဖော်ပြထားသည်-

[ မူလမှုတွင်မူလရုံးက(၁)တရားပြိုင်သည်တရားလိုအားထိမ်းမြားလက်ထပ်ရန်ကတိပြု၍ကာမရယူခဲ့သည်မှာမှန်ကြောင်း၊တရားပြိုင်များက၂၀၀၇ခုနှစ်အောက်တိုဘာလ(သီတင်းကျွတ်လဆန်း)တွင်ထိမ်းမြားမင်္ဂလာပြုလုပ်ပေးမည်ဟုကတိပြုခဲ့သည်မှာမှန်ကြောင်း၊(၂)နှင့်(၃)တရားပြိုင်တို့ကတရားလိုနှင့်(၁)တရားပြိုင်အားမပေးစားနိုင်ဟုငြင်းဆိုကာကတိပျက်ကွက်ခဲ့သည်မှာမှန်ကြောင်း၊ထိုသို့ကတိပျက်ကွက်ခဲ့၍တရားလိုမှာအရွယ်မရောက်မီအပျိုရည်ပျက်ကာဘဝအညွန့်ကျိုးခဲ့၍ငွေကြေးတန်ဘိုးအားဖြင့်တိုင်းတာ၍မရနိုင်အောင်နစ်နာခဲ့ရကြောင်း၊တရားပြိုင်များမှာဆန်ပွဲရုံလုပ်ကိုင်သူများဖြစ်၍တရားလိုတောင်းဆိုသည့်နစ်နာကြေးပေးရန်ဓနအင်အားတတ်နိုင်သူများဖြစ်ကြောင်းသုံးသပ်ကာစွဲဆိုသည့်အတိုင်းဒီကရီချမှတ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ]

တိုင်းတရားရုံးကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်ဟုစီရင်ထုံးစာမျက်နှာ၇၃တွင်အောက်ပါအတိုင်းပြဆိုသည်-

[ ပထမအယူခံရုံးဖြစ်သည့်စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီးတရားရုံးကတရားလိုအားတရားလို​၏မိဘများထံအပ်နှံ၍ထိမ်းမြားပေးရန်ကတိပြုစဉ်ကမိဘများဖြစ်သည့်(၂)နှင့်(၃)တရားပြိုင်တို့ကတိပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊တရားလိုကသီတင်းကျွတ်လပြည့်ကျော်သည်အထိစောင့်ဆိုင်းသော်လည်းတရားပြိုင်တို့ကလာရောက်ဆက်သွယ်ခြင်းမပြု၍ရဲစခန်းတွင်အမှုဖွင့်ပြီးမှလာရောက်ဆက်သွယ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ရဲစခန်းတွင်လည်း(၂)နှင့်(၃)တရားပြိုင်တို့ကမပေးစားနိုင်ဟုငြင်းဆိုခဲ့၍အမှုဖွင့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊တရားပြိုင်တို့က၊ကတိပျက်ကွက်ခဲ့ခြင်းမှာတရားလိုတို့သာဖြစ်သည်ဟုတင်ပြသော်လည်းသက်သေမပြနိုင်ကြောင်းစသည်ဖြင့်သုံးသပ်ကာမူလရုံးဒီကရီအားအတည်ပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ]

ဒုတိယအယူခံတရားရုံး​၏အကြောင်းပြချက်များကိုဖော်ပြခြင်းမပြု။

ပထမနှစ်ရုံးသည်ယောကျ်ားကလေး​၏မိဘများပျက်ကွက်မှုကိုသာမီးမောင်းထိုးပြသည်။

ကာယကံရှင်ယောကျ်ားကလေးကထိမ်းမြားရန်သဘောတူမတူဆင်ခြင်ပုံမပေါ်။

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ၇၂တွင်ဖော်ပြထားသောတရားပြိုင်များ​၏ချေလွှာတွင်ကာယကံရှင်ယောကျ်ားကလေးကထိမ်းမြားရန်သဘောတူမတူကိစ္စမပါ။

ဖော်ပြထားချက်အရဆိုလျှင်ထိမ်းမြားရန်မဖြစ်မြောက်ခြင်းသည်မိန်းကလေးရှင်​ဘက်၏ပျက်ကွက်မှုဖြစ်ပုံပေါ်သည်။

မှန်မမှန်မသိရ။

——————————————————-

VOLUME II UPPER BURMA RULINGS 1897-1901 .CIVIL. 197 ( 201 )

VOL. VIII ( 1915-1916 )PRINTED JUDGMENTS OF THE COURT OF THE JUDICIAL CONMISSIONER, LOWER BURMA, AND THE SPECIAL COURT 347 ( 350 )

1948 BLR ( H C ) 625 ( 651 )

စီရင်ထုံးများကိုနှစ်ဘက်သောရှေ့နေများသည်လည်းကောင်း၊တရားရုံးအဆင့်ဆင့်သည်လည်းကောင်းသတိမထားမိ၍ထိမ်းမြားခြင်းပျက်ပြားရခြင်းသည်ယောကျ်ားကလေး​၏သဘောတူချက်မရှိခြင်းကြောင့်ဟုတ်မဟုတ်၊မူလမှုတွင်အလေးထားစစ်ဆေးခဲ့ပုံမပေါ်။

ထိုအချက်အရေးပါပုံကိုအယူခံတရားရုံးအဆင့်ဆင့်ကဆင်ခြင်မိပုံမပေါ်။

ဥပဒေအပြောကျယ်ခြင်း​၏သာဓကတရပ်ဖြစ်သည်။

မြန်မာဓလေ့ထုံးတမ်းဥပဒေပညာရှင်အကျော်အမော်ဒေါက်တာဧမောင်က၎င်း​၏ [ Burmese Buddhist Law  ]ကျမ်း[ ၁၉၇၀ပြည့်နှစ်ထုတ် ]စာမျက်နှာ၄၀တွင်အောက်ပါအတိုင်းရေးသားထားသည်ကိုမှတ်သားအပ်သည်-

[ Maung Taik's case is authority for the rule that the consent of the parents of a minor daughter is no substitute for her consent as whatever the law might have been earlier , parents are not now entitled to give daughters , minors or majors , in marriage against such daughter's will. ]

——————————————

မှတ်သားရန်များ

(၁)အဆိုအချေရေးသောရှေ့နေရှေ့ရပ်များသည်မိမိတို့စွဲဆိုထုချေရန်ရှိသည့်အမှုနှင့်သက်ဆိုင်သောဥပဒေများ[ 2010 BLR 69 အမှုတွင်မြန်မာဓလေ့ထုံးတမ်းဥပဒေ၊ပဋိညာဉ်ဥပဒေ ]နှင့်စီရင်ထုံးများကိုကျေကျေညက်ညက်လေ့လာရမည်။

ဤအမှုတွင်မြန်မာဓလေ့ထုံးတမ်းဥပဒေနှင့်စပ်လျဉ်း၍ကျမ်းအများအပြားရှိသည်။

မြန်မာဘာသာဖြင့်ကျမ်းရှိ၍တပန်းသာသည်။

ဆိုင်ရာစီရင်ထုံးများကိုစီရင်ထုံးပေါင်းချုပ်D1မှD7တွင်လည်းကောင်း၊ထိုကျမ်းများနောက်ထုတ်ဝေသောစီရင်ထုံးများတွင်လည်းကောင်းရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။

ပထမစီရင်ထုံးပေါင်းချုပ်[ D 1 ]သည်စီရင်ထုံးများကိုလွယ်လင့်တကူရှာနိုင်ရန်စိစစ်ထားပုံကောင်းသည်။

မြန်မာဓလေ့ထုံးတမ်းဥပဒေနှင့်စပ်လျဉ်း၍ခေါင်းစဉ်အလိုက်ခွဲ၍ဖော်ပြထားသည်မှာနည်းစနစ်ကျသည်။

ကော်လံ-၂၃၆ Burmese Buddhist Law - Marriage တွင်ခေါင်းစဉ်ငယ်အောက်၌လေးမျိုးခွဲထားရာ၊ခေါင်းစဉ်ငယ်သုံးမှာ Breach of Promise of Marriage သည်ယခုအမှုနှင့်သက်ဆိုင်သည်ဖြစ်၍၊ထိုခေါင်းစဉ်ငယ်အောက်တွင်ရှာပါကကော်လံ၂၃၇နှင့်၂၄၀တွင်ဆိုင်ရာစီရင်ထုံးနှစ်ရပ်ကိုပက်ပင်းတိုးမည်ဖြစ်သည်။

ဒေါက်တာဧမောင်​၏ကျမ်းပါထိမ်းမြားခြင်းအကြောင်းရေးထားသည့်အခန်း၂ကိုဖတ်ပါလျှင်စာမျက်နှာ၄၇အောက်ခြေစာပိုဒ်၌အမှုနှင့်သက်ဆိုင်သည့်ဥပဒေကိုညွှန်ပြချက်ကိုပက်ပင်းတိုးမည်ဖြစ်သည်။

ရှာဖွေနည်းကိုမှတ်သားထားပါ။

(၂)အထူးသဖြင့်မြန်မာနိုင်ငံ​၏အမြင့်ဆုံးတရားရုံးဖြစ်သောတရားရုံးချုပ်နှင့်ပြည်ထောင်စုတရားလွှတ်တော်ချုပ်တို့တွင်လိုက်ပါဆောင်ရွက်သောတရားလွှတ်တော်ရှေ့နေများသည်အမှုနှင့်သက်ဆိုင်သောစီရင်ထုံးများ[ ရှိလျှင် ]ကိုအပတ်တကုတ်ရှာဖွေပါ။

ဆိုင်ရာကျမ်းများတွင်လည်းအဖြေရှာပါ။

ပြည်ထောင်စုတရားလွှတ်တော်ချုပ်တွင်ဖြစ်စေ၊တရားလွှတ်တော်တွင်ဖြစ်စေ၊ဆိုင်ရာစီရင်ထုံးများကိုကိုးကားလျှောက်လဲနိုင်ရန်အားထုတ်ပါ။

(၃)2010 BLR 69 အမှုတွင်အယူခံတရားလို​၏ရှေ့နေကလျော်ကြေးကျပ်သိန်း၁၀၀လွန်စွာများကြောင်းအကြောင်းပြချက်သည်၎င်း​၏အတ္တနောမတိ၊မိမိသဘောဖြင့်တင်ပြရာရောက်သည်။ 

8 LBR 347 အမှုပါလျော်ကြေးပမာဏကျိုးကြောင်းဆီလျော်ချက်ကိုမှတ်သားပါ။

(၄) 8 LBR 347 အမှုတွင်မူလတရားရုံးနှင့်ခရိုင်တရားမတရားရုံးတို့​၏အကြောင်းပြချက်တို့ကိုလေ့လာပါ။

မူလတရားရုံးကမိန်းကလေးဘက်မှထိခိုက်နစ်နာမှုကိုလျော်ကြေးအမှုများကဲ့သို့ဆင်ခြင်သည်။

ခရိုင်တရားရုံးကပဋိညာဉ်အက်ဥပဒေပုဒ်မ၂၅(၂)ကိုရည်ညွှန်း၍အောက်ရုံးဒီကရီကိုအတည်ပြုသည်။

တရားရုံးချုပ်ကပုဒ်မ၂၅(၂)နှင့်သက်ဆိုင်ကြောင်းအကြောင်းပြခြင်းမရှိဟုထောက်ပြသည်။

ဤအမှားများမှသင်ခန်းစာထုတ်ယူပါ။

(၅) 2010 BLR 69 စီရင်ထုံးကိုပေါ်ပေါက်စေသောအမှုမှာ၊ထိမ်းမြားလက်ထပ်ရန်ကတိပျက်သဖြင့်လျော်ကြေးရလိုမှုဖြစ်ရာအချင်းဖြစ်ကတိကိုဖောက်ဖျက်သည့်အတွက်ယောက်ျားကလေး​၏မိဘများတွင်တာဝန်ရှိစေသောဥပဒေရှိမရှိဓမ္မသတ်များတွင်ရှာရမည်။

ထိမ်းမြားခြင်းမြောက်ရန်အဓိကလိုအပ်ချက်[ လင်မယားအဖြစ်ပေါင်းသင်းရန်နှစ်ဦးနှစ်ဖက်သဘောတူချက် ကိုစိစစ်ရမည်။

အချေလွှာပါချေပချက်မှန်မမှန်မူလတရားရုံးကဆုံးဖြတ်လျှင်လျော်ကြေးပေးရန်ပြဿနာမပေါ်ပေါက်နိုင်။

မည်သို့ဆုံးဖြတ်သည်မသိရ။

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၇၂ကိုကြည့်ပါ။

တိုင်းတရားရုံးကယောကျ်ားကလေး​၏မိဘများသည်သားကိုမပေးစားနိုင်ဟုငြင်းသည်ဟုအတိအလင်းဆုံးဖြတ်ပုံမပေါ်သည်ကိုမှတ်သားပါ။

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၇၃ကိုကြည့်ပါ။

ကာယကံရှင်ယောကျ်ားကလေးကထိမ်းမြားရန်ငြင်းခြင်းရှိမရှိမည်သည့်တရားရုံးကမျှစိစစ်ဆုံးဖြတ်ခြင်းမပြု။

၎င်း၏မိဘများက၊ကတိပျက်သည်ဟုသာလျှင်ဆုံးဖြတ်သည်ကိုသတိပြုပါ။

(၆)ယောကျ်ားကလေးကမိန်းကလေးကိုထိမ်းမြားရန်သဘောတူချက်မရှိခြင်းကြောင့်မထိမ်းမြားဖြစ်ခဲ့လျှင် 8 LBR 347 စီရင်ထုံးအရ၎င်း​၏မိဘများသည်ကတိပျက်လျော်ကြေးပေးရန်တာဝန်မရှိသည်ကိုမှတ်သားပါ။

(၇)မူလတရားရုံးက(၁)တရားပြိုင်သည်တရားလိုအားလက်ထပ်ရန်ကတိပြု၊ကာမရယူသည်မှာမှန်ကြောင်းဆုံးဖြတ်ခြင်းသည် 1966 BLR 1021 ထုံးဖွဲ့ချက်အရ၊မလိုဘဲဆုံးဖြတ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်းမှတ်သားရန်လိုသည်။

(၈)စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ-၇၆ပါအမှုဖွင့်ခဲ့ရခြင်းစသည့်အချက်များမှာတရားလိုဘက်စွပ်စွဲချက်များတွင်ပေါ်ပေါက်သည်ဆိုသောကိစ္စနှင့်ယင်းစွပ်စွဲချက်များကိုတရားလိုဘက်ကသက်သေထင်ရှားပြနိုင်ခြင်း၊ထို့ပြင်တရားပြိုင်များဘက်မှထိုစွပ်စွဲချက်များကိုချေပနိုင်ခဲ့မှုမရှိခြင်းနှင့်တရားလိုဘက်မှသက်သေခံချက်တို့မမှန်ကြောင်းချေဖျက်နိုင်သည်အထိသက်သေထင်ရှားမပြနိုင်ခြင်းကိုကွဲပြားသည်ကိုမှတ်သားပါ။