ပဋိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်း[ Part Seven ]

 ဆရာကြီးဦးမြသင်ကြားပို့ချချက်များ

ပဋိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်း[ Part Seven ]

——————————————————-

Crickletood Property and Investment Trust, Limited v. Leighters's Inestment Trust, Limited.

[1945] AC 221, [1945] 1 All ER 252.

အမှုတွင်အထက်လွှတ်တော်ဥက္ကဌ Viscount Simon L.C. ကငှါးရမ်းခြင်းသည်ပဋိညာဉ်ထက်ပိုသည်ဆိုသောအချက်ကိုလက်မခံချေ။

ဤသို့သုံးသပ်ခြင်းသည်မုန့်လုံးစက္ကူကပ်သည့်သဘောဖြစ်သည်။

ပဋိညာဉ်ရှိသည့်အချက်တွင်သာပျက်သုဉ်းခြင်းပေါ်ပေါက်နိုင်သည်ဟုမှန်းဆ[ assume ]လျှင်၊ငှါးရမ်းသည့်အချက်၌ပျက်သုဉ်းခြင်းမရှိနိုင်ဟုဆက်လက်ဆိုရမည်သာဖြစ်သည်။

အငှါးချထားသူနှင့်ငှါးရမ်းသူတို့အကြားဆက်ဆံမှုကိုအချိန်မတိုင်မီထိုကဲ့သို့သောအကြောင်းတရပ်ရပ်ကြောင့်ရပ်စဲသွားရာမှအချို့အမှုများတွင်ပေါ်ပေါက်နိုင်သောအရှုပ်အထွေးများကိုအလေးပေးကာသီအိုရီသဘောအရပျက်သုဉ်းခြင်းဖြစ်နိုင်မှုကိုဖယ်ထုတ်ရန်မဟုတ်။

ပဋိညာဉ်သက်သက်အချက်တွင်လည်းပဋိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်းကြောင့်၊ပေါ်ပေါက်လာသောအခြေအနေသည်အခက်အခဲပြဿနာများကိုပေါ်စေခဲ့၍အနှစ်လေးဆယ်ကြာသံသယဝင်ခဲ့ပြီးကာမှဖြေရှင်းခဲ့ရသည်။

အငှါးချထားမှုသည်ပျက်သုဉ်းနိုင်သည်။

သို့ရာတွင်အလွန့်အလွန်ဖြစ်တောင့်ဖြစ်ခဲကိစ္စများဖြစ်သည်စသည်ဖြင့်အောက်ပါအတိုင်းသုံးသပ်သည်-

[ In normal circumstances, the estate continues to exist for the period of the agreed term—in the present instance, for ninety-nine years from March 25, 1930—-but il is liable to be determined by the landlord's re-entry for nonpayment of rent or for breach of covenant. 

This is expressly provided for by clause 4 of the present lease.

The question therefore is whether, in addition to pre-determination under such express provisions, it is possible that-a lease for years should pre-determine from a supervening cause which amounts to frustration.

If so, the term ends, no further rent is payable, and the lessor recovers the properly with all permanent structures erected upon it, at once. It is said that this cannot be so, because a lease is more than a contract and amounts to an estate; but this reasoning seems to me to "be dangerously near to arguing in a circle; if we assume that frustration can only arise in cases where there is a contract and nothing else, the conclusion of course follows that frustration cannot arise in the case of a lease. * * * 

Neither, I think, is the theoretic possibility of frustration got rid of by stressing the complications that might in some cases arise between the parties if the relation of lessor and lessue is prematurely terminated for all purposes by such a cause. 

In the case of pure contract also, the situation resulting from frustration has raised questions of difficuly which, after forty years of doubt, were only MobaNEr, settled by the decision of this House in Fibross Stolka Akcyjna v. Fairbair Lawson Combe Barbour, Limited [(1943) A.C. 32]. * * * * I now turn to the cases. 

A careful examination of the decided cases to which the Court of Appeal refers satisfies me that it is erroneous to suppose that there is authority binding on this House to the effect that a lease cannot in any circumstances be ended by frustration. * * * The occasions, however, on which frustration  terminates a lease must be exceedingly rare.". ]

အခြားတရားသူကြီး Lord Wright ကပဋိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်းသည်မည်သည့်အခြေအနေတွင်မျှအငှါးချထားခြင်းနှင့်မဆိုင်နိုင်ဟူသောမူကိုလက်မခံကြောင်းအောက်ပါအတိုင်းသုံးသပ်သည်-

[ Lord Wright observed : " It is true that. there is no reported case in which the rule has been applied and that it could be applied only in rare and exceptional cases. But the doctrine of frustration is modern and flexible and is not subject to being constricted by an arbitrary formula, I am not therefore prepared to state as a universal principle that it can in no circumstances be applied to a lease." ]

အခြားတရားသူကြီး Lord Porter ကအောက်ပါအတိုင်းမိမိအမြင်ကိုဖော်ပြ၍ကြားနေသည်-

[ Lord Porter who preferred to reserve the point also remarked: "But exceptional circumstances might conceivably arise which could be plausibly put forward as a cause of frustration and until it is necessary to pronounce definitely one way or the other I prefer to reserve the point." ]

စတုတ္တတရားသူကြီး Lord Russell of Killowen ကငှါးရမ်းခြင်းသည်ပဋိညာဉ်မျှသာမဟုတ်။

အငှါးပဋိညာဉ်အရအိမ်ရှင်နှင့်အိမ်ငှါးတို့၏တာဝန်များသည်၊အိမ်ရှင်အိမ်ငှါးဆက်ဆံမှုမှပေါက်ဖွားလာမည်ဖြစ်ရာပျက်သုဉ်းခြင်းဆိုင်ရာဥပဒေအရငှါးရမ်းခြင်းနှင့်အိမ်ရှင်အိမ်ငှါးတို့၏တာဝန်အသီးသီးကိုအဆုံးသတ်နိုင်မည်မဟုတ်။

အငှါးစာချုပ်တွင်မည်သို့ဖြစ်ပျက်လျှင်ငှါးရမ်းခြင်းရပ်စဲစေရမည်ဟုအတိအလင်းသတ်မှတ်ထားရာ၌၊ယင်းအဖြစ်အပျက်ဖြစ်ပေါ်ကြောင်းတွေ့ရှိရသဖြင့်ငှါးရမ်းခြင်းရပ်စဲသွားခြင်းမှာ၊တရားရုံးကထိုသို့ရပ်စဲပစ်ရန်အာဏာကျင့်သုံးခြင်းကြောင့်မဟုတ်[ ပဋိညာဉ်ကိုရပ်စဲစေသော ]အဖြစ်အပျက်ဖြစ်ပျက်ခြင်းကငှါးရမ်းခြင်းကိုအချိန်မကျမီရပ်စဲစေခြင်းကြောင့်သာဖြစ်ကြောင်းဝေဖန်သည်။

Lord Russell of Killowen ၏သုံးသပ်ချက်ကို-

1947 RANGOON LAW REPORTS 423 ( 472 )

ORIGINAL CIVIL.

Before Mr. Justice Thein Maung on the Original Side

Before Sir Ernest Goodman Roberts, Kt., Chief Justice, Mr. Justice Sharpe and Mr. Justice Blagden on Appeal.

K. M. MODI (PLAINTIFF-APPELLANT)

                       v.

MOHAMED SIDDIQUE AND ONE (DEFENDANT-RESPONDENT).

Civil Regular Suit No. 53 of 1946 and Civil 1st Appeal No. 22 of 1947 of the High Court of Judicature at Rangoon.

1947 Mar 7. Dec, 24.

စီရင်ထုံးတွင်၊စာမျက်နှာ ၄၃၂၊၄၃၃ ၌အောက်ပါအတိုင်းတွေ့ရသည်-

[ On the other hand Lord Russell of Killowen confessed that he was unable to grasp how the doctrine of frustration can ever apply so as to put an end to a lease and the respective liabilities of landlord and tenant thereunder inasmuch as a lease is much more than a contract and the contractual obligations thereunder of each party are merely obligations which are incidental to the relationship of landlord and tenant. 

His Lordship added " I know of no power in the court to deciare a lease to be at an end except upon findings that- some event has occurred on the happening of which the lease terminates by, reason of some express provision contained in the document. 

In such a case the term ends not because the court exercises a power to terminate it, but because in the events which have happened the lease  operated only as a demise for the shorter period." ]

နောက်ဆုံးတရားသူကြီး Lord Goddard ကစတုတ္တတရားသူကြီး Lord Russell of Killowen နှင့်သဘောတူကြောင်းမိမိအမြင်ကိုဖော်ပြရာ၌၊ပဋိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်းဆိုင်ရာဥပဒေသအခြေခံသောအကြောင်းပြချက်အမှန်သည်မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူပဋိညာဉ်၏အခြေခံပျက်သွားသဖြင့်[ ပဋိညာဉ်အတိုင်း ]နောက်ထပ်ဆောင်ရွက်ရန်မဖြစ်နိုင်တော့သည့်အချက်နှင့်သာသက်ဆိုင်သည်မှာထင်ရှားသည်။

ငှါးရမ်းခြင်းတွင်သဘောတူချက်၏အခြေခံမှာငှါးရမ်းသောပစ္စည်းတွင်အိမ်ရှင်ကမိမိအကျိုးသက်ဆိုင်ခွင့်များကိုတစုံတခုသောကာလကြာ၊လက်လွှဲထားခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအခါအိမ်ငှါးဖြစ်သူပေးသောငှါးရမ်းခကိုတုန့်ပြန်သည့်အနေဖြင့်အဆိုပါအကျိုးသက်ဆိုင်ခွင့်မှာအိမ်ငှါးထံသက်ဆင်းသည်။

အကျိုးသက်ဆိုင်ခွင့်မှာအိမ်ငှါးထံတွင်ရှိနေသေးသ၍အိမ်ငှါးသည်ပစ္စည်းကိုအသုံးပြုလိုသည့်အတိုင်းအသုံးမပြုနိုင်စေကာမူ၊ငှါးရမ်းခြင်းမရပ်စဲနိုင်ကြောင်းဖြင့်အောက်ပါအတိုင်းသုံးသပ်သည်-

[ Lord Goddard, who agreed with Lord Russell of Killowen and stated his own reasons shortly, observed:

"It is now sought to apply this doctrine of frustration to a lease because circumstances have arisen, and restrictions have been imposed, which while not divesting the tenant of his interest do prevent bim from putting the land to the use intended both by him and the landlord. Now whatever be the true ground on which the doctrine is based, it is certain that it applies only where the foundation of the contract is destroyed so that performance or further performance is no longer possible. In the case of a lease the foundation of the agreement in my opinion is that the landlord parts with his interests in the demised property for a term of years, which thereupon becomes vested in the tenant, in return for a rent. So long as the interest remains in the tenant there is no frustration though particular use may be prevented." ]

——————————————————-

1947 RANGOON LAW REPORTS 423 ( 472 )

ORIGINAL CIVIL.

Before Mr. Justice Thein Maung on the Original Side

Before Sir Ernest Goodman Roberts, Kt., Chief Justice, Mr. Justice Sharpe and Mr. Justice Blagden on Appeal.

K. M. MODI (PLAINTIFF-APPELLANT)

                       v.

MOHAMED SIDDIQUE AND ONE (DEFENDANT-RESPONDENT).

Civil Regular Suit No. 53 of 1946 and Civil 1st Appeal No. 22 of 1947 of the High Court of Judicature at Rangoon.

1947 Mar 7. Dec, 24.

အမှုတွင်မူလရုံးတရားသူကြီးဦးသိမ်းမောင်ကစီရင်ထုံးစာမျက်နှာ ၄၃၃၊၄၃၄ ၌၊၎င်း၏အမြင်ကိုအောက်ပါအတိုင်းဖော်ပြသည်-

[ Thus, the question as to whether the doctrine of frustration can ever apply to put an end to a lease remains an open one, and I shall have to decide this difficult question of law myself with due regard to their Lordships' speeches in the said case.

In view of the fact that the doctrine of frustration is really a device to meet the ends of justice, I respectfully agree with Viscount Simon L.C. and Lord Wright that the doctrine of frustration may in certain circumstances apply to a lease. 

In my  opinion it will apply (a) when the supervening events or circumstances are such as to frustrate the whole object of the lease, oг (b) if they are such as to destroy the basis of the lease, e.g. by rendering it impossible for both the lessor and the lessee to perform their part of material covenants permanently or for an indefinite period.

With due respect fo Lord Russell of Killowen and Lord Goddard I am unable to subscribe to the view that all contractual obligations under a lease are merely obligations which are incidental to the relationship of landlord and tenant and that a lease can never be terminated by frustration of any covenant or contract with reference to such obligations. 

Some covenants may be so material as to form the basis of or the consideration for the lease: and frustration in respect of such covenants will have the effect of terminating the lease.

I have come to this conclusion as I find the arruments of Viscount Simon and Lord Wright more convincing, like the learned editor of Pollock's Principles of Contract", Twelfth Edition (see page 247 thereof) and as Lord Porter who preferred to reserve the point has conceded " exceptional circumstances might conceivably arise which could be plausibly put forward as a cause of frustration." ]

—————————————