အထူးအယူခံနှင့်စပ်လျဉ်း၍ငြင်းခုံစရာပြဿနာတရပ်

 ဆရာကြီးဦးမြသင်ကြားပို့ချချက်များ


အထူးအယူခံနှင့်စပ်လျဉ်း၍ငြင်းခုံစရာပြဿနာတရပ်

—————————————————————————


ပြည်ထောင်စုတရားစီရင်ရေးဥပဒေပုဒ်မ ၁၉ တွင်အောက်ပါအတိုင်းပြဌာန်းထားသည်-


[ ၁၉။ ပြည်ထောင်စုတရားလွှတ်တော်ချုပ်ကမူလမှုစီရင်ပိုင်ခွင့်အာဏာကိုကျင့်သုံး၍ဖြစ်စေ၊အယူခံမှုစီရင်ပိုင်ခွင့်အာဏာကိုကျင့်သုံး၍ဖြစ်စေ၊ပြင်ဆင်မှုစီရင်ပိုင်ခွင့်အာဏာကိုကျင့်သုံး၍ဖြစ်စေ၊အပြီးသတ်ချမှတ်သောစီရင်ချက်၊ဒီကရီသို့မဟုတ်အမိန့်ကိုလုပ်ထုံးလုပ်နည်းများနှင့်အညီအထူးအယူခံဝင်ခွင့်ပြုနိုင်သည်။ ]


ယခင်ပြည်ထောင်စုတရားစီရင်ရေးအက်ဥပဒေပုဒ်မ ၆ တွင်အောက်ပါအတိုင်းပြဌာန်းသည်-


[ ၆။  ။ပုဒ်မ ၅ တွင်မည်သို့ပင်ပါရှိစေကာမူ၊တရားမမှု၊ရာဇဝတ်မှုသို့တည်းမဟုတ်အခြားအမှုတွင်အခြေခံဥပဒေအာဏာမတည်မီကဖြစ်စေ၊တည်ပြီးမှဖြစ်စေ၊တရားရုံးတရပ်ရပ်ကချမှတ်သောစီရင်ချက်ကို၊ဒီကရီကို၊သို့တည်းမဟုတ်အပြီးသတ်အမိန့်ကိုအယူခံဝင်ရန်၊တရားလွှတ်တော်ချုပ်သည်မိမိသဘောအရအခွင့်ထူးပေးနိုင်သည်။ ]


ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံဥပဒေ၊အတွဲ ၁၊စာမျက်နှာ ၁၈၃ ကိုကြည့်ပါ။


ပြည်ထောင်စုတရားစီရင်ရေးဥပဒေပုဒ်မ ၁၉ အရပြည်ထောင်စုတရားလွှတ်တော်ချုပ်သည်ပြည်ထောင်စုတရားလွှတ်တော်ချုပ်ကချမှတ်သောအဆုံးအဖြတ်အပေါ်အထူးအယူခံဝင်ခွင့်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။


ပြည်ထောင်စုတရားစီရင်ရေးအက်ဥပဒေအရယခင်တရားလွှတ်တော်ချုပ်သည်တရားလွှတ်တော်ချုပ်မဟုတ်သောအခြားတရားရုံးတရုံးရုံးကချမှတ်သောအဆုံးအဖြတ်အပေါ်အခွင့်ထူးအယူခံပေးခြင်းဖြစ်သည်။


ဤခြားနားချက်မှအပအထူးအယူခံဝင်ခွင့်ပြုခြင်း၊အခွင့်ထူးပေးခြင်းတို့သည်အနှစ်သာရအားဖြင့်တူသည်။


အခွင့်ထူးပေးခွင့်ကိုမြန်မာနိုင်ငံလွတ်လပ်ရေးမရမီက၊ပရီဗီကောင်စီကသာကျင့်သုံးခွင့်ရှိသော်လည်း၊မြန်မာနိုင်ငံလွတ်လပ်ရေးရသောအခါယင်းအခွင့်အာဏာကိုအထက်ပါပြဌာန်းချက်အရယခင်တရားလွှတ်တော်ချုပ်ကိုအပ်နှင်းခဲ့သည်။

—————————————————


Privy Council Appeal No. 111 of 1932.


John Gilbert Sutton - Appellant


                  V.


The King - Respondent


FROM THE SUPREME COURT OF THE ISLAND OF CYPRUS.


REASONS FOR REPORT OF THE LORDS OF THE JUDICIAL COMMITTEE OF THE PRIVY COUNCIL, DELIVERED THE 20TH FEBRUARY 1933.


Present at the Hearing:


LORD ATKIN.


LORD THANKERTON.


LORD RUSSELL OF KILLOWEN.


LORD MACMILLAN.


LORD WRIGHT.


[Delivered by LORD ATKIN.]


အမှု၌၊ပရီဗီကောင်စီကအောက်ပါအတိုင်းမြွက်ဆိုသည်-


[ The question of the credibility of the witnesses and the weight to be attached to their evidence is for the tribunal of fact. 


There has been no irregularity of any kind: the evidence has been carefully weighed, and considered with discrimination. 


It might reasonably produce a different effect upon different minds, as is shown by the judgment of Fuad, J., who thought that all reasonable doubt had not been removed.


But the trial Court were not bound to accept the evidence of the accused: they had a case where the accused and the deceased were the last two persons in contact, and where in a few minutes the deceased was found suffering from injuries which were consistent with assault, and where the deceased in evidence that was admissible said he had been assaulted by the accused.


The defence was a bare denial and there was no suggestion that the assault (if made) was justified. 


There appears to have been ample evidence upon which the trial Court could find that the accused assaulted the deceased and by the assault caused his death. 


There is a total absence of any violation of any of the essential principles of justice or of any such miscarriage of justice as evokes the interposition of this Board in criminal appeals. 


On the contrary the accused appears to have had a fair trial before a competent Court: the conviction was affirmed in a very careful judgment by the Court of Appeal. 


There was undoubtedly evidence upon which any tribunal could reasonably affirm that the accused was guilty of the offence charged: and there is no ground upon which this Board could advise interference. ]

———————————————-


၁၉၄၈ ခုနှစ်စီရင်ထုံးများကိုလေ့လာကြည့်ပါက၊ရာဇဝတ်မှုများတွင်အခွင့်ထူးဝင်ရာ၌၊ပရီဗီကောင်စီကမလိုက်နာခဲ့သောထုံးသာဓကများကိုယခင်တရားလွှတ်တော်ချုပ်ကလိုက်နာကြောင်းတွေ့ရသည်။

—————————————————-


1948 BLR ( S C ) 249 ( 256 )


SUPREME COURT.


U SAW AND FOUR OTHERS (APPLICANTS)


                   V.


THE UNION OF BURMA (RESPONDENT).*


[On appeal from the High Court.]


Criminal Misc. Applications Nos. 2 and 3 of 1948.


Present: SIr BA U, Chief Justice of the Union of Burma, E MAUNG, J. of the Supreme Court, and U THEIN MAUNG, Chief Justice of the High Court., Rangoon.


S.C. 1948 April. 27


အမှုတွင်အခွင့်ထူးပေးရန်လျှောက်လွှာကိုပလပ်ရာ၌၊တရားလွှတ်တော်ချုပ်ကအကြောင်းခြင်းရာများကိုဆင်ခြင်ရန်မဟုတ်ဟုအောက်ပါအတိုင်းထုံးဖွဲ့သည်-


Held: That many of the rules laid down by the Privy Council on applications for specia leave to appeal in criminal matters are rules of wisdom and should ordinarily act as guidance to the Supreme Court in applications under s. 6 of the Union Judiciary Act. 


An exhaustive definition of such limits would be futile but if the application raises questions of great and general importance which are likely to occur often or to prevent wrong precedents for the future the Spreme Court could interfere by way of appeal by special leave in criminal matters as defined in Reg v. Bertrand, L.R. 1 P.C. 520; Mohindar Singh v. King-Emperor, L.R. 59 I.A. 233; Sheo Swarup v. King-Emperor, L.R. 61 I.A. 398; Nazir Ahmad v. King-Emperor, L.R. 63 I.A. 373 and Pukala Nurayan Swamy v. King-Emperor, I,L.R. 18 Pat. 238 (P.C.), referred to.


Held also: That trial by jury allowed by the Criminal Procedure Code is a

right that can be taken away by an Act of the Burma Legislature.


Held also: Whether confessions are voluntary and relevant depend on determinations of facts, and these are questions on which the trial Court, as also the High Court on appeal, are fully competent to decide and it was not for the Supreme Court to consider such questions.


The decision of the Privy Council in Sutton v. The King, L.R. (1933) A.C.

348 at p. 360, followed.


စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ ၂၅၆ တွင်၊အကြောင်းခြင်းရာများကိုပရီဗီကောင်စီကစီစစ်ခွင့်ရှိမရှိပြဿနာနှင့်စပ်လျဉ်း၍ထုံးဖွဲ့ချက်ကိုကိုးကားပြီး၊တရားလွှတ်တော်ချုပ်ကပရီဗီကောင်စီ၏မြွက်ဆိုချက်တို့နှင့်အပြည့်အဝသဘောတူကြောင်းအောက်ပါအတိုင်းမှတ်ချက်ပြုသည်-


[ We must refuse to act on this suggestion.


As has already been said once before in the course of this judgment, these are dependent on determinations  of facts and are matters on which the trial Court and the High Court in appeal are fully competent. 


As has been said by the Privy Council in Sutton v. The King (1) : L.R. (1933) A.C. 348 at p. 360.


"The question of the credibility of the witnesses and the weight to be attached to their evidence is for the tribunal of fact.


There has been no irregularity of any kind: the evidence has been carefrily weighed, and considered with discrimination.


It might reasonably produce a different effect on different minds, as is shown by the judgment of Fuad J., who thought that all reasonable doubt had not been removed. 


But the trial Court were not bound to accept the evidence of the accused: they had a case where the accused and the deceased were the last two persons in contact, and where in a few minutes the deceased was found suffering from injuries which were consistent with issault, and where the deceased in evidence that was admissible said he had been assaulted by the accused. 


The defence was a bare denial, and there was no suggestion that the assault (if made) was justified. 


There appears to have been ample evidence upon which the trial Court could find that the accused assaulted the deceased and by the assault caused his death. 


There is a total absence of any violation of any of the essential principles of justice as evokes the interposition of this Board in criminal appeals. 


On the contrary, the accused appears to have had a fair trial before a competent Court : the conviction was affirmed in a very careful judgment by the appellate Court. 


There was undoubtedly evidence upon which any tribunal could reasonably affirm that the accused was guilty of the offence charged: and there is no ground upon which this Board could advise interference."


On this branch of the case we are in full agreement with these observations of the Privy Council.


In the result we refuse leave to the applicants in these two applications to appeal by special leave under section 6 of the Union Judiciary Act. ]

—————————————————-


1956 BLR ( H C ) 148 ( 150 )


APPELLATE CIVIL.


Before U San Maung, J.


S.P.V.E.V. VALAI SAMI (APPELLANT) 


                 V.


A. R. CHINNAYA (RESPONDENT).*


Civil 2nd Appeal No. 45 of 1955, against the decree of the District Court of Myingyan in Civil Appeal No. 4 of 1954, dated the 28th day of February 1955.


H.C. 1955 July 20.


အမှုတွင်အကြောင်းခြင်းရာများအပေါ်ပထမအယူခံရုံး၏ကောက်ယူဆုံးဖြတ်ချက်ကိုအထောက်အကူပြုသည့်သက်သေခံချက်ရှိလျှင်ယင်းကောက်ယူဆုံးဖြတ်ချက်ကိုစိစစ်ကြည့်ပါကစိတ်ကျေနပ်ဖွယ်မရှိလင့်ကစားအပြီးသတ်အတည်ဖြစ်သည်ဟုတရားဝန်ကြီးဦးစံမောင်ကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-


[ Held further. The findings of fact of the first appellate Court is final had that Court before it evidence in support of that finding, however unsatisfactory it might be if examined.


Ma Pyu v. K.C. Mitra, 6 Ran. 586, followed. ]

———————————————————-


1966 BLR 1298 ( 1302 )


နိုင်ငံတော်တရားရုံးချုပ်


တရားမဒုတိယအယူခံမှု


တရားသူကြီးဦးသက်ဖေရှေ့တွင်


ဦးပိန်ပါ ၂(အယူခံတရားလိုများ)


                   နှင့်


ဦးဘသစ်ပါ ၂(အယူခံတရားခံများ)


၁၉၆၆ အောက်တိုဘာလ ၁၄ ရက်


အမှုတွင်တရားသူကြီးဦးသက်ဖေကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-


[ ဆုံးဖြတ်ချက်။  ။အကြောင်းခြင်းရာနှင့်ပတ်သက်၍ပဌမအယူခံရုံး၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသက်သေအထောက်အထားလုံးဝမရှိမှသာ၊သို့တည်းမဟုတ်ဥပဒေသဘောသက်ရောက်သည့်ချွတ်ချော်မှုရှိမှသာဒုတိယအယူခံဝင်ရုံးသည်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်ခွင့်ရှိသည်။


ပဌမအယူခံရုံးရှိအကြောင်းခြင်းရာဆုံးဖြတ်ချက်သည်သက်သေအထောက်အထားရှိနေလျှင်ထိုဆုံးဖြတ်ချက်မှာစိတ်ကြေနပ်ဖွယ်မရှိလင့်ကစားပယ်ဖျက်ခြင်းမပြုနိုင်ချေ။ 


မဖြူ နှင့် ကာစီမီထရား၊ အတွဲ ၆၊ ရန်ကုန် ၊ စာ ၅၈၆ ရည်ညွှန်းသည်။ ]

———————————————


တရားမမှုများတွင်အကြောင်းခြင်းရာနှင့်စပ်လျဉ်း၍ပထမအယူခံတရားရုံး၏အဆုံးအဖြတ်သည်မည်သည့်အခါအပြီးသတ်ဖြစ်ကြောင်း 1956 BLR ( H C )148 တွင်ပြဆိုထားချက်ကို 1966 BLR 1298 အမှုတွင်မြန်မာဘာသာဖြင့်ပြဆိုထားသည်။

————————————-


သို့ဖြစ်ရာအထူးအယူခံတွင်အထက်ပါစီရင်ချက်များနှင့်ဆန့်ကျင်ကာအကြောင်းခြင်းရာပြဿနာကိုပြန်လည်စစ်ဆေးစီရင်ရန်အယူခံအကြောင်းပြချက်တရပ်အနေဖြင့်တင်ပြခွင့်မရှိ။


တရားမအထွေထွေလျှောက်လွှာ[ အထူး ]တွင်ပင်လျှင်အကြောင်းခြင်းရာနှင့်စပ်လျဉ်းသည့်ပြဿနာကိုအရေးယူလောက်သောပြဿနာအဖြစ်တင်ပြခွင့်မရှိ။


အထူးသဖြင့်ပြည်ထောင်စုတရားလွှတ်တော်ချုပ်တွင်ပုဒ်မ ၁၀၉( က )အရတင်သွင်းသောတရားမအယူခံသည်ပုဒ်မ ၁၁၀ ၏တတိယအပိုဒ်တွင်အကျုံးဝင်လျှင်အရေးယူလောက်သောဥပဒေပြဿနာများသက်ဝင်သောအကြောင်းပြချက်များသာတင်ပြအဆုံးအဖြတ်ခံယူခွင့်ရှိသဖြင့်ထိုအယူခံမျိုးတွင်ချမှတ်သောဒီကရီကိုအထူးအယူခံဝင်ခွင့်ပြုရန်လျှောက်ထားရာ၌အကြောင်းခြင်းရာပြဿနာမှားယွင်းကြောင်းအယူခံအကြောင်းပြချက်အဖြစ်တင်ပြခွင့်မရှိသည်မှာယုံမှားဖွယ်မရှိ။


————————————

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

ကာလစည်းကမ်းသတ်ဥပဒေ[ Part Five ]

ဆရာကြီးဦးမြသင်ကြားပို့ချချက်များ ကာလစည်းကမ်းသတ်ဥပဒေ[ Part Five ] ကာလစည်းကမ်းသတ်ဥပဒေသည်၊တရားရုံးတွင်သက်သာခွင့်တောင်းခြင်းကိုပိတ်ပင်ရန်ရည်စူးခြင်းဖြစ်သည်။ သာမန်အားဖြင့်လူများ၏အခွင့်အရေးကိုဆိတ်သုဉ်းအောင်မရည်စူးပါ။ ကာလစည်းကမ်းသတ်ဥပဒေပုဒ်မ၃တွင်၊ဆိုင်ရာအမှုအတွက်သတ်မှတ်ထားသောစည်းကမ်းသတ်ကာလကုန်လွန်မှစွဲဆိုသောအမှုများကိုပလပ်ရမည်ဟုပြဌာန်းထားသည်။ ကာလစည်းကမ်းသတ်ဥပဒေဇယား၁တွင်ရည်ညွှန်းထားသောအမှုများအတွက်၊သတ်မှတ်ထားသောစည်းကမ်းသတ်ကာလကုန်ဆုံးသွားလျင်၊အဆိုပါအမှုများတွင်တောင်းဆိုနိုင်သောသက်သာခွင့်ကိုအရေးဆိုခွင့်မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့်ကာလစည်းကမ်းသတ်ဥပဒေသည်၊တရားရုံးတွင်ရလိုသောသက်သာခွင့်တောင်းဆိုခြင်းကိုပိတ်ပင်သောဥပဒေဖြစ်သည်ဟုဆိုနိုင်သည်။ ကာလစည်းကမ်းသတ်အက်ဥပဒေပုဒ်မ၃တွင်၊အောက်ပါအတိုင်းပြဌာန်းထားသည်- [ Subject to the provisions contained in sectiens 4 10 25 (inclusive), every suit instituted after the period of limitation prescribed therefor by the first schedule shall be dismissed, although limitation has not been set up as a defence.] [ ပုဒ်မ၄မှပုဒ်မ၂၅အထိပါရှိသောပုဒ်မများပါပြဌာန်းချက်များနှင့်မဆန့်ကျင်စေဘဲ၊...
Read more

1963 BLR 556 [ Cause of Action ]

ဆရာကြီးဦးမြသင်ကြားပို့ချချက်များ ဒေါက်တာမောင်မောင်က၊ဦးသာဒင် နှင့် မြန်မာနိုင်ငံတော်လှန်ရေးကောင်စီအစိုးရ၊ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းအတွင်းရေးမှူး၊၁၉၆၃ မတစ ၅၅၆ အမှုမှာ၊ cause of action မပေါ်တဲ့အတွက်အမှုကိုပယ်တဲ့နေရာမှာ၊ဥပဒေအရတရားစွဲဆိုရန်အကြောင်း(ဥပဒေတခုခု)မပေါ်ပေါက်ဘူးလို့ဆုံးဖြတ်ထားတာကိုလေ့လာပါ။ အမှုက၊ဦးသာဒင်က၎င်းကိုအလုပ်ဖြုတ်တာဥပဒေနှင့်မညီဘူးဆိုပြီး၊လုပ်သက်ဆုနှင့်ပင်စင်ရလိုကြောင်း၊အစိုးရအပေါ်တရားစွဲဆိုတာဖြစ်တယ်။ ဒေါက်တာမောင်မောင်က၊ at the pleasure of Government (နိုင်ငံတော်ကကြည်ဖြူသရွေ့သာတာဝန်ထမ်းဆောင်ခွင့်ရှိတယ်)၊ဒါကြောင့် cause of action မပေါ်ဘူးလို့၊ကျကျနနစီရင်ချက်ရေးသားချမှတ်ထားတာကိုလေ့လာပါ။ ဒေါက်တာမောင်မောင်က၊စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ၅၅၆မှာ၊အောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်ပါတယ်- Held: It is not the State alone , but every master also , who can dismiss its servent at pleasure , in the absence of contractual or Statutory restraints . In the case of the State , the additional consideration of the welfare and safety of the people gives rise to the needed immunity from suits for wrongful dismissal . E...
Read more

တရားစွဲဆိုရန်အကြောင်း(သို့မဟုတ်)အချင်းဖြစ်အကြောင်းအရာ[ Cause of Action ]

ဆရာကြီးဦးမြသင်ကြားပို့ချချက်များ တရားစွဲဆိုရန်အကြောင်း(သို့မဟုတ်)အချင်းဖြစ်အကြောင်းအရာ [ Cause of Action ] —————————— ၁၉၆၀ပြည့်နှစ်မြို့ပြဆိုင်ရာငှါးရမ်းခကြီးကြပ်ရေူအက်ဥပဒေပုဒ်မ၁၂(၁)(စ)အရစွဲဆိုထားသောအမှုကိုတရားလိုရုံးချိန်းပျက်ကွက်သဖြင့်ပလပ်ခဲ့ရာအိမ်ရှင်သည်နို့တစ်စာအသစ်ပေး၍အမှုကိုထပ်မံစွဲဆိုခွင့်ရှိ၊မရှိပြဿနာမှာလွယ်မယောင်နှင့်ထင်သလောက်မလွယ်ကြောင်းတွေ့ရသည်။ အိမ်ငှါးအားနှင်လိုမှုမစွဲဆိုမီသာမန်အားဖြင့်ပစ္စည်းလွှဲပြောင်းရေးအက်ဥပဒေပုဒ်မ၁၀၆အရလိုအပ်သည့်နို့တစ်စာပေး၍ငှါးရမ်းမှုကိုရပ်စဲရန်လိုအပ်ကြောင်းမသိသူမရှိပါ။ အဆိုပါအမှုများတွင်နို့တစ်စာတရားမဝင်၍အိမ်ရှင်အရေးနိမ့်သောအမှုအများအပြားရှိခဲ့ဖူးပါသည်။ အိမ်ရှင်ကနို့တစ်အသစ်ပေး၍တရားတထုံးထပ်မံစွဲဆိုသောအခါအိမ်ငှါးကပထမအမှုကိုပလပ်သောဆုံးဖြတ်ချက်သည်မီးသေသွားပြီဟုအကြောင်းပြတတ်ပါသည်။ ယင်းကိစ္စနှင့်စပ်လျဉ်း၍- 1955 BLR ( H C ) 75 ( 80 ) APPELLATE CIVIL. Before U San Maung, J. KIM SOON AND ONE BY AGENT CHIN KAN  (APPELLANTS)                                V. CHIN HWET (a) MAUNG...
Read more