1961 BLR ( S C ) 36 ( 42 ) စီရင်ထုံးအကြောင်း

ဆရာကြီးဦးမြသင်ကြားပို့ချချက်များ

1961 BLR ( S C ) 36 ( 42 )

SUPREME COURT

DAW THOUNG (APPELLANT)

                     V.

DAW MA MA GYI (RESPONDENT).*

Civil Appeal No. 4 of 1959.

Present : U MYINT THEIN, Chief Justice of the Union, U CHAN HTOON and U BO GYI, JJ.

S.C. 1961 Feb. 3.

အမှုတွင်တရားလွှတ်တော်ချုပ်ကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ The primary object of the Urban Rent Control Act, 1948 is to lay an embargo on the unrestricted letting of premises in urban areas and charging of exorbitant rent.

S. 5(1) of the Urban Rent Control Act, 1948 should be read together with s. 16 of the Act, which deals with recovery of rent. 

When thus read together their meaning and effect are that if during the currency of the Act contractual rent in respect of the premises covered by it is higher than the standard rent the landlord is precluded from recovering any rent which is in excess of the standard rent, whatever the agreement between the partics may be.

Ko Than Nyunt v. Maung Khin Myint, (1951) B.L.R. (H.C.) 124, approved.

Neither in s. 5 (r) nor in s. 16 is any mention made of the actual fixation of the standard rent by the Rent Controller.

Since under the terms of these sections the date of fixation of the standard rent by the Rent Controller is immaterial for precluding the recovery of the excess over the standard rent, it would seem that standard rent has a notional existence even before it is actually fixed by the Controller under s. 19 of the Act and attaches as a norm to the demised premises as soon as they come under the Act. 

If the standard rent has not been fixed by the Act itself under s. 2 (f)(II) of the Act, it has to be discovered and declared by the Rent Controller under s. 19 of the Act.

Field v. Gover, (1944) 1 K.B. 200 at 212, referred to.

The rights and liabilities of landlord and tenant remain alive albeit controlled by the Act, and as soon as the control is lifted on the expiration or repeal of the Act, they will come into play again.

Tai Chuan & Co. v. Chan Seng Cheong, (1949) B.L.R. (S.C.) 86; Welby v.

Parker, (1916) 2 Ch. Div. 1, referred to.

Ko Tin v. Ko Kyin Thein and one, (1952) B.L.R. (H.C.) 37; Ko Ba Yin (a) Ali Mohamed and one v. Ko Thein and one, (1958) B.L.R. (H.C.) 616, overruled. ]

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ ၃၇ တွင်တရားသူကြီးဦးဘိုကြီးကအောက်ပါအတိုင်းအစချီသည်-

[ U Bo Gyi, J.-This appeal by special leave arises out of a suit brought by the respondent Daw Ma Ma Gyi against the appellant Daw Thoung in the Court of the Subdivisional Judge, Mandalay, for recovery of K 2,800 as arrears of rent. ]

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ ၃၇ နှင့် ၃၈ တွင်အောက်ပါအတိုင်းဆက်လက်သုံးသပ်သည်-

[ The trial Court and the District Court of Mandalay relying on the decision in Ko Tin v. Ko Kyin Thein and one ( 1 )(1952) BLR ( H C ) 37. decreed the suit as claimed holding that until such time as the Rent Controller fixed the standard rent and thereby altered the contract of tenancy, Daw Thoung was bound in law to pay the contractual rent. 

On appeal by Daw Though to the High Court, the learned Judge followed a Bench decision of the Court in Ko Than Nyunt v. Maung Khin Myint ( 1 )(1951) BLR ( H C ) 124 which had held that proviso (a) to section 5 ( 1 )of the Act implies that after the commencement of the Act the landlord is prohibited from recovering any rent which is in excess of the standard rent and accordingly modified the decree of the trial Court and the District Court. 

Daw Ma Ma Gyi then took the case on appeal and a Bench of the High Court in Civil Special Appeal No. 2 of 1957, following the decision of a full Bench of the Court in Ko Ba Yin (a) Ali Mohamed and one v. Ko Thein and one (2) (1958) BLR ( H C ) 616 that the order of the Rent Controller fixing the standard rent is effective only from the date of the order, set aside the decision of the single judge.

Hence the present appeal. ]

စီရင်ထုံးစာမျက်နှာ ၄၂ တွင်အောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ We accordingly hold that all the decisions which are not consonant with the above view must be overruled, and direct that the judgment and decree of the single Judge on the appellate side of the High Court shall be restored with costs throughout, the advocate's fee in this Court K 85 (eighty-five only). ]

———————————————

1958 BLR ( H C ) 616 ( 634 )

CIVIL REFERENCE.

Before U Chan Tun Aung, C.J., U San Maung and U Ba Thoung, JJ.

KO BA YIN (a) ALI MOHAMED MUSA AND ONE (APPLICANTS)

                      V.

KO THEIN AND ONE (By their agent Mulla Ba Maung)(RESPONDENTS).*

Civil Reference No. 20 of 1957. Reference made by the Hon'ble Justioe U San Maung under Rule 25 of the Appellate Side Rules of Procedure (Civil), High Court Rules and Orders Manual for decision by a Bench or Full Bench of this Court, dated the 5th September 1957 in Civil Second Appeal No. 36 of 1955 of this Court.

H.C. 1958 Mar. 18.

အမှုတွင်တရားလွှတ်တော်စုံညီခုံရုံးကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ The Urban Rent Control Act of 1948 in its present form does not have any specific provisions, whereby the Controller is given powers to fix standard rent with retrospective effect.

The fixation of slandard rent by the Controller is cffective only from the date of his order fixing that rent.

There is a specific provision of law in s. 9 (1) of the Act which prevents the fixation of the standard rent being retrospective in effect where the standard rent is more than the contractual rent.

There are two kinds of 6xation of standard rent, namely, one by the Controller under s. 19 and the other by clause (Il) of the definition of standard rent occurring in s. 2 (f).

S. 19 of the Act is in two parts:

Sub-s. (1) requires the Controller, on application, to grant a certificate certifying the standard rent already fixed by the Act, namely, under clause (11) of the definition of standard rent or the standard rent as fixed by him under sub-s. (2).

Sub-s. (2) enables the Controller to fix the standard rent.

Upon a true construction of s. 5(1) of the Urban Rent Control Act read with the provisos thereto it seems clear that what has been made irrecoverable is the amount which has been increased over and above the standard rent after the staudard rent has been fixed by the Controller under s. 19 (2) or by clause (II) of the definition.

All that s, 16 says is that no civil Court shall accept a plaint in any suit In the recovery of rent which became due after the commencement of the Urban Kent Control Act, 1948, unless a certificate issued by the Controller certifying the standard rent of the premises has been attached to the plaint.

 Where, the certificate is merely in respect of the standard rent fixed by clause (II) of the definition, the standard rent»is, effective from the date of coming into force of the Urban Rent Control Act of 1948. 

However, on the other hand, where the certificate is in respect of the standard rent fixed by the Controller under sub-s, (2) of 3,19, in the absence of any express provisions in s.16 probibiting civil Courts from giving a decree at fhe contractual rate for the period prior to the date of fixation of the standard rent, civil Courts will not be justified to refuse to give a decree at the contractual rate merely because $. 16 requires the plaiat to be accompanied by a certiticale of the Controller certifving the standard rent.

When a landlord gives notice under clause lal of sub-s. (1) of s. Il of the Urban Rent Control Act in respect of the period before the fixation of the standard rent, rent should be demanded at the contractual rate.

Daw Thein Nu v. Mr. Saw  Kyin Tsong (a) U Saw Maung Aye, Special Civil First Appeal No. 75 of 1947 of the High Court; Ko Than Nyunt. V. Maung Khin Myint, (1951) B.L.R. 124, overruled.

S. I. Abowall and five others v. I. H. Khan, (1950) B.L.R. 308 (H.C.) ;

S. L. Barua v. S. M. Abowath, (1950) B.L.R. 404 (H.C.); Ko Tin v. Ko Kyin Thein and one, (1952) B.L. R. 37, approved.

Sobla Rani Roy v. S. N. Guha Roy, A.I.R. (36) (1949) Cal. 681, referred to. ]

——————————————-

1952 BLR ( H C ) 37 ( 41 )

APPELLATE CIVIL.

Before U San Maung, J.

KO TIN (APPELLANT)

                 V.

KO KYIN THEIN AND ONE (RESPONDENTS).*

Civil 1st Appeal No. 60 of 1951 against the decree of the City Civil  Court, Rangoon, in Civil Regular Suit No. 189 of 1950, dated the 31st May 1951.

H.C. 1951 Nov. 8.

အမှုတွင်တရားလွှတ်တော်ကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ A contract of lease should be considered binding upon the parties until it has been modified by agreement or by operation of law. 

Until the Controller of Rents issues a certificate fixing Standrad Rent, the original contract of lease cannot he said to be altered in any way; only such fixation alters the rate agreed upon originally. 

Where, therefore, a notice of demand at the agreed rate for a period prior to the fixation of Standard Rent is served and not complied with, the landlord's notice cannot be said to be bad in law. 

The fixation of Standard Rent has no retrospective effect.

S. I. Abowath and five others v. T. H. Khan, (1950) B.L.R. 308 ; S. L. Barua v. S. M. Abowath, (1950) B.L.R. 404, referred to. ]

————————————-

1951 BLR ( H C ) 124 ( 127 )

APPELLATE CIVIL

Before U Tun Byu, Chief Justice, and U On Pe, J.

KO THAN NYUNT (APPELLANT)

                          V.

MAUNG KHIN MYINT (RESPONDENT).*

Civil 1st Appel No. 52 of 1950 against the decree of the 4th Judge, City Civil Court of Rangoon in Civil Regular No. 940 of 1949.

H.C. 1950 Dec. 11.

အမှုတွင်တရားလွှတ်တော်ကအောက်ပါအတိုင်းဆုံးဖြတ်သည်-

[ Held: Where the tenant paid rent for four months at the contract rate and the standard rent was later fixed at a lower rate, the tenant was entitled to deduct from future rent the sum paid in excess during those four months.

Any sum in excess of the standard rent payable after the Urban Rent Control Act has come into force shall be considered irrecoverable by the landlord S. 17 (1) of the Act should be given a liberal interpretation. ]

————————————-

1961 BLR ( S C ) 36 အမှုမှာမန္တလေးမြို့နယ်ပိုင်တရားမတရားသူကြီးရုံးတွင်စတင်စွဲဆိုသောအမှုဖြစ်သည်။

အမှုတွင်တန်ဖိုးမှာကျပ် ၂၀၀၀ သာဖြစ်သည်။

အောက်ရုံးကစံငှါးရမ်းခသည်ငှါးရမ်းခကြီးကြပ်ရေးဝန်ကစံငှါးရမ်းခသတ်မှတ်သည့်နေ့မှစ၍အတည်ဖြစ်သည်၊နောက်ကြောင်းမပြန်ဟုထုံးဖွဲ့သော 1958 BLR ( H C ) 616 ( F B ) စီရင်ထုံးနှင့်ကွဲလွဲ၍ဆုံးဖြတ်သည်။

ယခင်တရားလွှတ်တော်ချုပ်ကယခင်ပြည်ထောင်စုတရားစီရင်ရေးအက်ဥပဒေပုဒ်မ ၆ အရအခွင့်ထူးအယူခံမှုဖွင့်၍တရားလွှတ်တော်စုံညီခုံရုံးနှင့် 1952 BLR ( H C ) 37 ထုံးဖွဲ့ချက်များကိုပယ်ဖျက်ကာ၊မြို့ပြဒေသအတွင်းရှိဥပစာကိုအငှါးချထားသည်နှင့်တပြိုင်နက်စံငှါးရမ်းခသည်အငှါးချထားသည့်ဥပစာနှင့်ဒွန်တွဲတည်ရှိသည်[ တနည်းဆိုရသော်အငှါးချထားခြင်း၏ဖွားဘက်တော်ဖြစ်သည် ]ဟုထုံးဖွဲ့ပြီး 1951 BLR ( H  C ) 124 စီရင်ထုံးကိုအတည်ပြုသည်။

အကယ်၍သာယခင်ပြည်ထောင်စုတရားစီရင်ရေးအက်ဥပဒေပုဒ်မ ၆ ပါပြဌာန်းချက်မျိုးမရှိခဲ့ပါလျှင် ၁၉၅၂ ခုနှစ်စီရင်ထုံးမှစ၍ပေါ်ပေါက်သောအမှားသည်ယနေ့တိုင်တည်နေပေလိမ့်မည်။

၁၉၄၈ ခုနှစ်မှအတည်ဖြစ်လာသောယခင်ပြည်ထောင်စုတရားစီရင်ရေးအက်ဥပဒေသည် ၁၉၇၄ ခုနှစ်ဆန်းတွင်ရပ်စဲသွားပြီးပြည်သူ့တရားသူကြီးဥပဒေကိုပြဌာန်းသောအခါပုဒ်မ ၆ ပါပြဌာန်းချက်မျိုးကိုပြဌာန်းခြင်းမပြုတော့။

အမှန်စင်စစ်ယခင်တရားလွှတ်တော်ချုပ်ကပုဒ်မ ၆ အရ၊ရရှိထားသောအခွင့်အာဏာကိုယခင်ပရီဗီကောင်စီလက်ထက်မှစ၍ကျင့်သုံးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာမြန်မာနိုင်ငံတွင်နှစ် ၁၀၀ ခန့်ကျင့်သုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပြည်သူ့တရားသူကြီးဥပဒေကိုအစားထိုးသောတရားစီရင်ရေးဥပဒေများ[ ၁၉၈၈ နှင့် ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်အတွင်းပြဌာန်းခဲ့သည် ]ကိုပြဌာန်းထားသောအခါပုဒ်မ ၆ ပါပြဌာန်းချက်မျိုးမပါတော့။

ထူးဆန်းသည့်ကိစ္စမှာအမြင့်ဆုံးတရားရုံးဖြစ်သည့်တရားရုံးချုပ်၏အဆုံးအဖြတ်ကိုတရားရုံးချုပ်ကအထူးအယူခံတွင်ပြန်လည်စိစစ်စီရင်ခြင်းဖြစ်သည်။

တရားရုံးချုပ်လက်အောက်ခံတရားရုံးများ၏အဆုံးအဖြတ်အချို့မှာအောက်ရုံးများတွင်အဆုံးသတ်သွားသည်။

အမှုတန်ဘိုးကျပ်သိန်း ၂၀ သတ်မှတ်သောတရားမမှုများ၏အဆုံးအဖြတ်အချို့မှာအယူခံဝင်ခွင့်အခွင့်အရေးဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

၁၉၅၀ ပြည့်နှစ်တရားရုံးများအက်ဥပဒေအရခန့်ထားခဲ့သောခရိုင်တရားမနှင့်စက်ရှင်တရားသူကြီးများထက် ၁၉၈၈ ခုနှစ် ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်တရားစီရင်ရေးဥပဒေအရခန့်ထားသောခရိုင်တရားရုံး၊ပြည်နယ်တိုင်းတရားရုံးရှိတရားသူကြီးများကပို၍ဥပဒေပညာအရည်အချင်းမြင့်မားသည်ဟုဆိုစရာဖြစ်နေခြင်းသည်ဖြစ်ကောင်းပါသလား။

လက်ရှိပြည်ထောင်စုတရားစီရင်ရေးဥပဒေတွင်လည်းယခင်ပြည်ထောင်စုတရားစီရင်ရေးအက်ဥပဒေပုဒ်မ ၆ မျိုးမပါ။

ထိုသို့ဆိုပါလျှင်မြို့နယ်၊ခရိုင်တရားရုံးများတရားစီရင်ခြင်းကိုထိရောက်စွာကွပ်ကဲနိုင်ပါမည်လား။

ယခင်တရားလွှတ်တော်ချုပ်တွင်နိုင်ငံတော်တရားဝန်ကြီးချုပ်အပါအဝင် ၃ ဦးဖြင့်ရုံးထိုင်ခဲ့ရာ ၁၉၅၀ ပြည့်နှစ်ကျော်မှတရားဝန်ကြီးစုစုပေါင်း ၄ ဦးဖြင့် ၁၉၆၂ ခုနှစ်ဆန်းအထိတရားဝန်ကြီးသုံးဦးစီရုံးထိုင်ကာတရားစီရင်ခဲ့ပါသည်။

ယခုပြည်ထောင်စုတရားလွှတ်တော်ချုပ်တွင်တရားသူကြီး ၉ ဦးရှိသည်ဖြစ်၍အောက်ရုံးများ၏တရားစီရင်မှုကိုပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲနိုင်မည့်အခြေအနေတွင်ရှိသည်ဟုဆိုနိုင်ပါသည်။

—————————————